Τα δημοψηφίσματα στην Ελβετία

014620712-the-politics-of-switzerland_bookΠριν κάποιες ημέρες “μετέφρασα” έναν πίνακα από ένα πάρα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο, το The Politics of Switzerland : Continuity and Change in a Consensus Democracy των Hanspeter Kriesi και Alexander H. Trechsel. (για όποιον ενδιαφέρεται το ISBN του βιβλίου είναι 978-0521606318 και θα σας κοστίσει περίπου 25€). Στην συνέχεια έκανα ένα print screen του πίνακα και άφησα την εικόνα του να ταξιδέψει στο διαδίκτυο και κυρίως στο facebook. Η αίσθηση που έχω είναι ότι η εικόνα αυτή “αναμεταδόθηκε” και σχολιάσθηκε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Και είναι φυσικό. Ο θεσμός του δημοψηφίσματος είναι – δυστυχώς – άγνωστος στην ολιγαρχική μας κοινωνία. Είναι ένας ιδιαίτερα επικίνδυνος θεσμός για ολόκληρο τον πολιτικό κόσμο στην Ελλάδα και όχι μόνο (αλήθεια, θυμάστε την έκφραση της Μέρκελ αλλά κυρίως του Σαρκοζί όταν ο Παπανδρέου ψέλλισε την λέξη;). Καμιά από τις πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα δεν επιθυμεί την πολιτική χειραφέτηση του Έλληνα. Κανείς δεν θέλει τον Έλληνα πολίτη, ως υπήκοοι τους είμαστε απείρως χρησιμότεροι.

Τι λέει λοιπόν αυτός ο πίνακας; Με δύο λόγια : από το 1848 ως και το 2007, οι Ελβετοί πολίτες ψήφισαν σε 543 δημοψηφίσματα. Ο αριθμός αυτός δεν είναι οι ημέρες που χρειάσθηκε να προσέλθουν οι Ελβετοί στις κάλπες. Στην Ελβετία είναι σύνηθες να ψηφίζουν για περισσότερα από ένα θέματα την ίδια ημέρα. Σίγουρα όμως αποφάσισαν για 543 θέματα. Εδώ πρέπει να τονίσουμε ότι τα παραπάνω είναι μόνο τα ομοσπονδιακά δημοψηφίσματα. Εκτός αυτών, οι Ελβετοί ψηφίζουν για θέματα που αφορούν το καντόνι τους αλλά και τον δήμο τους. Εκτιμώ ότι ένας ενεργός πολίτης στην Ελβετία, συναποφασίζει (μαζί με τους συμπολίτες του) για περισσότερα από 15 θέματα τον χρόνο. Έτσι ένας Ελβετός στα πενήντα του έχει ψηφίσει για περίπου 500 θέματα! Από τα ίσως όχι και τόσο σημαντικά θέματα της πόλης του, ως το αν θα γίνει η Ελβετία μέλος της Ε.Ε.

Ας τα δούμε όμως ένα – ένα.

ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ

Από το 1848 ως το 2007 διεξήχθησαν στην Ελβετία διακόσια είκοσι ένα (221) υποχρεωτικά δημοψηφίσματα. Λέγονται έτσι γιατί δεν χρειάζεται να συλλέξει κανείς υπογραφές για να τα καλέσει (θυμηθείτε, στην Ελβετία δημοψήφισμα καλούν ΜΟΝΟΝ οι πολίτες ΚΑΙ ΟΧΙ οι πολιτικοί). Οποιαδήποτε αλλαγή στο Σύνταγμα πρέπει να περάσει ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ από δημοψήφισμα. Το ίδιο και η συμμετοχή της Ελβετίας σε οποιαδήποτε υπερεθνική οντότητα (ΝΑΤΟ,Ε.Ε. κ.α.). Στα δημοψηφίσματα αυτά πρέπει να επιτευχτεί διπλή πλειοψηφία, και πολιτών και καντονιών. Αυτό γίνεται έτσι ώστε να μην μπορούν τα πολυπληθή καντόνια (όπως αυτό της Ζυρίχης με 1,3 εκατομμύρια κατοίκους) να επιβάλουν την άποψη τους στα λιγότερο πυκνοκατοικημένα (το Appenzell Innerrhoden έχει μόλις 15.000 κατοίκους). Έτσι λοιπόν οι Ελβετοί πολίτες αποφασίζουν κατά μέσο όρο 1,4 φορές τον χρόνο για ιδιαίτερα σημαντικά ζητήματα. Την δεκαετία του 70 ο μέσος όρος των υποχρεωτικών δημοψηφισμάτων ήταν 5 ανά έτος! Η ουσία του υποχρεωτικού δημοψηφίσματος είναι ότι τόσο το Σύνταγμα (και ό,τι αυτό προβλέπει) όσο και η συμμετοχή της χώρας σε υπερεθνικούς οργανισμούς δεν μπορεί παρά να απολαμβάνει την σύμφωνη γνώμη των πολιτών. Μόνο τότε, τα προηγούμενα, είναι δημοκρατικά νομιμοποιημένα. Μην διανοηθείτε σύγκριση με την ελληνική πραγματικότητα. Εδώ το Σύνταγμα και η συμμετοχή της χώρας σε υπερεθνικούς οργανισμούς, γράφεται και αποφασίζεται αντίστοιχα από μια δεκάδα οικογενειών. Όπως σε κάθε ολιγαρχία………

ΠΡΟΑΙΡΕΤΙΚΟ – ΑΚΥΡΩΤΙΚΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ

Αντίστοιχα από τον 1874 ως το 2007 διεξήχθησαν εκατόν εξήντα (160) προαιρετικά – ακυρωτικά δημοψηφίσματα. Έχουμε όλοι διδαχθεί και πιστέψει ένα ψέμα. Μας είπαν ότι δημοκρατία είναι να ψηφίζουμε τους αντιπροσώπους μας. Στην πραγματικότητα η έννοια της αντιπροσώπευσης είναι ασύμβατη με την δημοκρατία. Δημοκρατία σημαίνει ψηφίζω νόμους και όχι ψηφίζω αντιπροσώπους. Ο Αριστοτέλης (αλλά και αρκετοί άλλοι αργότερα) μας έχουν προειδοποιήσει : η ψήφος για την ανάδειξη πολιτικών προσώπων είναι ολιγαρχική πρακτική, δημοκρατική είναι η κλήρωση. Ας επιστρέψουμε όμως στους νόμους. Αυτή την στιγμή στην Ελλάδα δεν υπάρχει ΚΑΝΕΙΣ τρόπος (εννοώ θεσμικά) να επηρεάσουμε την ισχύ ενός νόμου ο οποίος ψηφίσθηκε από ανθρώπους οι οποίοι υποτίθεται ότι μας αντιπροσωπεύουν. (Δηλαδή ο αντιπρόσωπος πολιτικός έχει απείρως μεγαλύτερη ισχύ από τον αντιπροσωπευόμενο λαό! Αλήθεια, τι είδους αντιπροσώπευση είναι αυτή;) Είμαστε λοιπόν στην απίστευτα δυσάρεστη θέση να μην υπάρχει ΚΑΝΕΙΣ ΘΕΣΜΟΣ ο οποίος να μας επιτρέπει να ορίζουμε τις ζωές και το μέλλον μας. Ας δούμε τι συμβαίνει αντίστοιχα στην Ελβετία.

Μετά την ψήφιση ΟΠΟΙΟΥΔΗΠΟΤΕ νόμου, οι πολίτες έχουν στην διάθεση τους 100 ημέρες για να συλλέξουν 50.000 υπογραφές ενάντια στο νόμο (αντιστοιχούν περίπου στο 1% του συνολικού αριθμού των ψηφοφόρων). Αν τα καταφέρουν κηρύσσεται δημοψήφισμα στο οποίο οι Ελβετοί αποφασίζουν αν τελικά θα δεχθούν ή θα ακυρώσουν τον νόμο.

Όλοι καταλαβαίνουμε ότι ο θεσμός του ακυρωτικού δημοψηφίσματος επικρέμεται ως δαμόκλειος σπάθη επάνω από τους Ελβετούς πολιτικούς – νομοθέτες. Αν δεν λάβουν σοβαρά υπόψη τους το τι πιστεύει και επιθυμεί ο Ελβετός πολίτης θα αντιμετωπίσουν ένα δημοψήφισμα και πιθανότατα μια ταπεινωτική ήττα – ακύρωση του νομοθετήματος τους.

Το μόνο πρόβλημα της παραπάνω διαδικασίας είναι ο ιδιαίτερα μεγάλος χρόνος που απαιτείται προκειμένου να σχεδιασθεί και να ψηφισθεί  ένα νόμος. Σε περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης το Ελβετικό Ομοσπονδιακό κοινοβούλιο έχει το δικαίωμα να ψηφίσει νόμο ο οποίος δεν μπορεί να δεχθεί “επίθεση” από δημοψήφισμα. Όταν κάποια στιγμή οι Ελβετοί πολιτικοί άρχισαν να ψηφίζουν το έναν νόμο μετά τον άλλο ως νόμους έκτακτης ανάγκης, οι πολίτες αντέδρασαν με ένα δημοψήφισμα πρωτοβουλίας πολιτών, και πρόσθεσαν στο Σύνταγμα τους έναν όρο σύμφωνα με τον οποίο οι νόμοι έκτακτης ανάγκης δεν μπορούν να δεχθούν “επίθεση” από δημοψήφισμα μόνο για ένα έτος. Μετά το έτος ισχύει για αυτούς ότι και για τους υπόλοιπους ομοσπονδιακούς νόμους. Τόσο απλά……

Βλέπουμε λοιπόν ότι στην διάρκεια των τελευταίων 133 ετών, η ομοσπονδιακή βουλή των Ελβετών έχει ψηφίσει 2370 νόμους. Από αυτούς οι 160 (περίπου οι 7 στους 100) έχουν δεχθεί “επίθεση” από δημοψήφισμα και περίπου οι μισοί από αυτούς (87) ακυρώθηκαν.

Εδώ θα θέλαμε να σημειώσουμε ότι δημοκρατία δεν σημαίνει απλά ψηφίζω για κάτι. Το σημαντικότερο είναι ό,τι προηγείται του δημοψηφίσματος, δηλαδή, ο δημόσιος διάλογος που μετασχηματίζει τον αδρανή υπήκοο σε ενεργό πολίτη.

Ακούμε συχνά κάποιους συνανθρώπους μας να αναρωτιούνται : έχει όμως την γνώση και την επάρκεια ο ελληνικός λαός να αποφασίζει για το μέλλον του; Το ερώτημα αυτό και η συχνά αρνητική του απάντηση, περιγράφουν με ακρίβεια την ΑΠΟΛΥΤΑ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ μας. Το ερώτημα αυτό δεν υφίσταται στην δημοκρατία. Το ουσιαστικό ερώτημα δεν είναι αν ξέρουμε ή όχι ως κοινωνία τι πρέπει να κάνουμε, το ερώτημα είναι : ποιος νομιμοποιείται και δικαιούται να αποφασίζει για το μέλλον των πολιτών και της κοινωνίας τους; Για την δημοκρατία και τους δημοκράτες η απάντηση είναι μόνο μία : ΜΟΝΟ ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ. Αν βέβαια μιλήσετε με έναν έλληνα πολιτικό (προσπαθήστε το) θα σας απαντήσει ότι το καίριο ερώτημα είναι άλλο: θέλουν οι έλληνες να αποφασίζουν οι ίδιοι για το μέλλον τους; Εμείς θα του απαντούσαμε : Ρωτήστε τους. Κάντε δηλαδή ότι έκαναν και στην Ισλανδία. Κηρύξτε ένα δημοψήφισμα και  ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ.

Υπάρχει τέλος ο αντίλογος ότι ακόμα και η Ελβετία (και το πολιτικό της μοντέλο) δεν αποτελούν μια αυτόνομη κοινωνία, εφόσον ακόμα και εκεί, οι νόμοι δημιουργούνται από το κοινοβούλιο και όχι τους πολίτες. Είναι αλήθεια. Η σημαντική διαφορά είναι όμως ότι ο Ελβετός έχει κατακτήσει τον ΘΕΣΜΟ (το προαιρετικό – ακυρωτικό δημοψήφισμα) ο οποίος του επιτρέπει να έχει τον ΤΕΛΙΚΟ ΛΟΓΟ για όλους τους νόμους. Αυτός, ως πολίτης, και κανένας άλλος.

ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΠΟΛΙΤΩΝ

Τέλος, λίγα χρόνια αργότερα (το 1891), οι Ελβετοί πολίτες απέκτησαν ένα ακόμα δημοκρατικό “εργαλείο”, το δημοψήφισμα πρωτοβουλίας πολιτών (popular initiative). Από το 1891 ως και το 2007 οι Ελβετοί προσπάθησαν διακόσιες πενήντα τέσσερις (254) φορές να ορίσουν αυτοί την πολιτική ατζέντα και τον δημόσιο διάλογο. Ιδανικά, σε μια αυτόνομη κοινωνία, θα έπρεπε να προτείνουμε και να επικυρώνουμε εμείς, ως πολίτες, όλους τους νόμους. Αυτό συνέβαινε στην αρχαία Αθήνα και θα μπορούσε να συμβεί και σήμερα αν το επιθυμούσαμε. Σαν έναν πρώτο βήμα προς την δημοκρατία, ή απλά αν δεν επιθυμούμε να ψηφίζουμε εμείς για τον κάθε νόμο, μπορούμε να αφήσουμε την νομοθετική διαδικασία στους πολιτικούς και εμείς να ελέγχουμε την “εργασία” τους μέσω των προαιρετικών – ακυρωτικών δημοψηφισμάτων. Παρόλα αυτά, θα υπάρχουν πάντα οι στιγμές που οι πολιτικοί δεν θα θελήσουν (από άγνοια ή δόλο) να ανοίξουν τον δημόσιο διάλογο για κάποια θέματα. Εκεί έρχεται να καλύψει το κενό το δημοψήφισμα πρωτοβουλίας πολιτών.

Έτσι οι Ελβετοί μπορούν να ζητήσουν να προστεθεί στο Σύνταγμα τους οποιαδήποτε θέση – πρόταση επιθυμούν. Αρκεί να συλλέξουν 100.000 υπογραφές σε διάρκεια 18 μηνών και στην συνέχεια να “κερδίσουν” το δημοψήφισμα. Η κυβέρνηση έχει το δικαίωμα να αντιπροτείνει μια δική της θέση και ο Ελβετός πολίτης μπορεί να επιλέξει την πρόταση των συμπολιτών του, την πρόταση της κυβέρνησης, και τις δύο ή και καμία από αυτές.

Συχνά η ομάδα που καλεί το δημοψήφισμα γνωρίζει ότι έχει ελάχιστες ή ακόμα και μηδενικές πιθανότητες να κερδίσει το δημοψήφισμα. Παρόλα αυτά, ο θεσμός τους επιτρέπει να ρίξουν τα φώτα της δημοσιότητας σε ένα θέμα το οποίο θεωρούν ιδιαίτερα σημαντικό και για το οποίο δεν υπάρχει δημόσιος διάλογος. Επίσης, δεν είναι σπάνιο το φαινόμενο η κυβέρνηση να ικανοποιήσει κάποια ή ακόμα και όλα από τα αιτήματα των πολιτών που κάλεσαν το δημοψήφισμα με αποτέλεσμα οι τελευταίοι να το αποσύρουν. Στην στήλη αποσυρθέντα του πίνακα βλέπουμε ότι περίπου ένα στα τρία δημοψηφίσματα τελικά δεν έφθασε στις κάλπες.

Ας δούμε ένα παράδειγμα των παραπάνω. Κάποια στιγμή, την δεκαετία του 80, μια ριζοσπαστική ομάδα της αριστεράς προκάλεσε δημοψήφισμα με αίτημα την κατάργηση του ελβετικού στρατού. Το δόγμα της Ελβετίας όσο αφορά την ουδετερότητα της είναι αυτό της ένοπλης ουδετερότητας. Ο ελβετικός στρατός είναι ιερή αγελάδα για τους Ελβετούς και αυτός είναι ο λόγος που σχεδόν όλος ο πολιτικός κόσμος θεώρησε ότι το αίτημα δεν θα υποστηριχθεί ούτε από ένα 10% των πολιτών. Ένα από τα αιτήματα των πολιτών ήταν και η καθιέρωση εναλλακτικής – ως προς την υποχρεωτική στρατιωτική – κοινωνικής θητείας. Όταν το δημοψήφισμα διεξήχθη το 1989 το αποτέλεσμα ήταν μια έκπληξη για όλους. Η συμμετοχή ανήλθε στο 70% και το ποσοστό των Ελβετών οι οποίοι υποστήριξαν την κατάργηση του ελβετικού στρατού έφτασε το 35,6%! Όταν μετά από δύο χρόνια διεξήχθη νέο δημοψήφισμα το οποίο ζητούσε το δικαίωμα να μπορεί να επιλέξει κανείς εναλλακτική κοινωνική θητεία, το αποτέλεσμα ήταν υπέρ της πρότασης με ποσοστό 82,5%! Στην συνέχεια, η ίδια ομάδα, ζήτησε και κατάφερε να καλέσει νέο δημοψήφισμα με αίτημα και πάλι την κατάργηση του στρατού. Το ποσοστό των Ελβετών που τους υποστήριξε αυτή την φορά  μειώθηκε στο 21,9%.

Βλέπουμε λοιπόν ότι ο θεσμοί των δημοψηφισμάτων είναι σημαντικός πυλώνας της δημοκρατία. Ένα δεύτερο αλλά αντίστοιχα απαραίτητο στοιχείο είναι η ΟΜΟΣΠΟΝΔΟΠΟΙΗΣΗ. Ο μόνος τρόπος να μην επιτρέπουμε στην εξουσία (κρατική, κομματική, ολιγαρχική) να μας δυναστεύει, είναι να διασπάσουμε την ισχύ της σε μικρότερους – και σε δυναμική ισορροπία μεταξύ τους – πόλους εξουσίας. Έτσι, το κάθε καντόνι στην Ελβετία έχει την δική του βουλή, το δικό του Σύνταγμα, ελέγχει σχεδόν απόλυτα την παιδεία, την υγεία, την κοινωνική ασφάλιση, την αστυνομία και την δικαιοσύνη. Μέσω της ομοσπονδοποίησης αφαιρείται εξουσία από το απρόσωπο και απάνθρωπο κεντρικό κράτος για να μεταφερθεί στην ίδια την κοινωνία, στους ίδιους τους πολίτες.

Και κάποια σχόλια επί του πιεστηρίου.

Οι αμεσοδημοκρατικοί θεσμοί στην Ελβετία έχουν ιστορία από τον 12ο αιώνα. Η δημοκρατία άνθησε πρώτα σε τοπικό επίπεδο και στην συνέχεια κατέκτησε τα καντόνια και τελικά ολόκληρη την ομοσπονδία.

Το ποσοστό συμμετοχής των Ελβετών στα δημοψηφίσματα είναι σταθερά μεγαλύτερο από αυτό που απολαμβάνουν οι εκλογές των αντιπροσώπων τους. Αν αυτό το δούμε σε μια λογική ορίου (με την μαθηματική έννοια) θα μπορούσε να καταλήξει ακόμα και στην ΚΛΗΡΩΣΗ των Ελβετών βουλευτών. Ο Ελβετός ψηφοφόρος δεν δείχνει κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα άτομα που θα τον αντιπροσωπεύσουν εφόσον ξέρει ότι έχει τους θεσμούς να ανακαλέσει τον οποιοδήποτε πίσω στην δημοκρατική τάξη.

Τα δημοψηφίσματα και η ομοσπονδοποίηση είναι αναγκαίες αλλά όχι ικανές ως συνθήκες για την ύπαρξη της δημοκρατίας. Με απλά λόγια, τα παραπάνω δεν αρκούν για να μας εξασφαλίσουν την δημοκρατία αλλά σίγουρα, η απουσία τους σημαίνει και απουσία της δημοκρατίας.

Τέλος, μου έκανε εντύπωση ότι δεν βρέθηκε κάποιος να αμφισβητήσει την εγκυρότητα του πίνακα που “διέσπειρα”. Πρέπει όλοι μας (και όταν γράφουμε αλλά και όταν διαβάζουμε) να παραθέτουμε τις πηγές μας. Όσοι από εσάς έχουν την τύχη να γνωρίζουν Γερμανικά και αν φυσικά σας ενδιαφέρει μπορείτε να επισκεφθείτε την πολύ ενδιαφέρουσα σελίδα : http://www.bfs.admin.ch/bfs/portal/de/index/themen/17/03/blank/key/2012/00.html

Referenda and Switzerland

Advertisements

37 thoughts on “Τα δημοψηφίσματα στην Ελβετία

  1. Συγχαρητήρια για την ουσιαστική, μεστή και σαφή παρουσίαση.

    Μια παρατήρηση μόνο για την ομοσπονδιοποίηση – αποκέντρωση. Αν δεν συνοδεύεται από εφαρμογή της δημοκρατικής αρχής των δημοψηφισμάτων σε τοπικό αλλά και ομοσπονδιακό επίπεδο τότε θα καταλήξει σε περαιτέρω υποβάθμιση των ήδη φτωχών περιοχών της χώρα. Πρώτα δημοκρατία και μετά ομοσπονδιοποίηση.

  2. πρώτα δημοκρατία και μετά ομοσπονδιοποίηση!!!!!!!

    άρα όπως προτείνω , γενικός ξεσηκωμός για ριζική αλλαγή της κοινωνίας,
    την κατάργηση δηλαδή κάθε μορφής προνομίου.
    μη συγκρίνουμε τα ασύγκριτα
    η Ελβετία, πέρα βέβαια από τα καταπράσινα λιβάδια για ελεύθερη βοσκή αγελάδων την Δασοκομία και κυρίως τα πολλά έσοδα από τον τουρισμό με τα ακριβοπληρωμένα σπορ του σκι,
    η Ελβετία έχει και τεράστια κέρδη από τις κατακόμβες από τα θησαυροφυλάκια.

    στην Ελβετία κυριαρχεί η πιο απρόσιτη ολιγαρχία -των Γκάγκστερ.

    όλοι οι κακοποιοί του κόσμου ζουν εκεί -στην Ελβετία -μέσα στη χλιδή και στην υπόληψη μάλιστα. ο κάθε λήσταρχος, θα βρει καταφύγιο στην Ελβετία. εκεί ζουν όλοι αυτοί οι Γκάνγκστερ, ντόπιοι και φερτοί, όχι από τον πλούτο των κατοίκων αλλά από τον κλεμμένο θησαυρό που τον φυλάνε οι Ελβετοί. ένα τεράστιο ποσοστό Ελβετών είναι [σωματοφύλακες -ασφαλίτες των μεγάλων γκάνγκστερ του κόσμου. τα πάντα εκεί είναι τόσο καμουφλαρισμένα που κανένας δεν παίρνει χαμπάρι τι γίνεται σε αυτήν τη χώρα. καμουφλαρισμένοι ζουν οι περισσότεροι Γκάνγκστερ του κόσμου, για να μη δώσουν [εκεί] καμιά υπόνοια. παρόλο που όλοι οι Ελβετοί γνωρίζουν άριστα τι βρώμικο ρόλο παίζουν ως κρησφύγετο των καταζητούμενων. τι να θαυμάσουμε λοιπόν από την Ελβετία -τη γιάφκα των βιομηχάνων όπλων των λαθρέμπορων όπλων και ναρκωτικών των μεγάλων τζογαδόρων, και φονιάδων, ότι κακοποιό στοιχειό ξεφυτρώνει σε τούτο τον κόσμο στην Ελβετία πάει και βρίσκει άσυλο.
    η Ελβετία ως εκ τούτου, είναι μια χώρα κατακλυσμένη από μεγάλους διεθνείς Γκάνγκστερ, και προφανώς αυτός είναι και ο λόγος γιατί δεν δυσαρεστούν τον απλό λαό,

    το λαό τον θέλουν ευχαριστημένο και ήσυχο
    για να κυκλοφορούν και οι [ευγενείς λήσταρχοι ελεύθεροι]
    πέρα ότι αυτοί οι ίδιοι οι γκάγκστερ πληρώνουν πλουσιοπάροχα τους Ελβετούς προκειμένου να ενταχθούν στο πλευρό τους ως σωματοφύλακες.

    αααα και κάτι ακόμα : μήπως σας είναι γνωστό ότι [ο στρατός του Βατικανού είναι Ελβετοί ακριβώς διότι είναι τα πιο πειθήνια όργανα [λακέδες];

    συγνώμη αλλά, μη μιλάμε για Ελβετούς,
    ελίτ και λαός της Ελβετίας -είναι γαλουχημένοι πια ως πλέον μαφιόζοι [επιστήμονες γκάνγκστερ] και προστάτες του γκαγκστερισμού του κόσμου.

    όταν σας λέω λοιπόν ότι απαιτείται επανάσταση εσείς πάτε να παινέψετε ποιους; τους ατόφιους γκάνγκστερ…

    • Συγνώμη, φίλε αλλά είσαι εκτός θέματος.
      Το θέμα μας δεν είναι το περιεχόμενο αλλά η μορφή των κοινωνικών θεσμών.

      Συμφωνούμε ότι χρειάζεται επανάσταση στη χώρα μας. Αλλά με τι στόχο και τι τρόπο; Με δημοκρατία ή όχι;

      Τα υπόλοιπα, περί Ελβετίας κ.λ.π. μια άλλη φορά. Μετά την επανάσταση.
      Εκτός αν εννοείς ότι η δημοκρατία είναι ανεφάρμοστη στη χώρα μας γιατί δεν είμαστε το θησαυροφυλάκιο του πλανήτη.

  3. Θεσμοί οι οποίοι,με την διαδικασία που περιγράφηκε,
    λειτουργούν από και για τους πολίτες
    μη επιτρέποντας επί της ουσίας αυθαιρεσίες διαχειριστικών οργάνων,
    είναι απολύτως απαραίτητοι όχι μόνο για τους κατοίκους Ελβετίας
    αλλά και για τους κατοίκους Σικάγου δηλ. εμάς.

  4. Συγχαρτήρια για τη παρουσίαση! Όπως σωστά επισημαίνετε, η Ελβετία είναι ένα παράδειγμα, όχι αποκλειστικό πρότυπο. Το κακό είναι ότι στη χώρα μας αυτό που είναι γνωστό περί Ελβετίας είναι οι τράπεζές της και τα ρολόγια της. Οταν μιλήσει κάποιος για τη δημοκρατία της, τότε οι περισσότεροι φέρνουν το επιχείρημα ότι οι Ελβετοί έχουν «λεφτά» και γιαυτό έχουν δημοκρατία! (το αντεπιχείρημα είναι ότι και οι Σαουδάραβες έχουν «λεφτά»). Δυστυχώς μιά μεγάλη μερίδα συμπολιτών μας συγχέουν το πολιτιστικό επίπεδο μιάς χώρας με το κατα κεφαλήν εισόδημα.
    Κλείνοντας, καλό είναι να σκεφτούμε και εμείς πώς θα υλοποιήσουμε τις δημοκρατικές αρχές στη χώρα μας.

    • Φερώνυμε σε ευχαριστώ. Δυστυχώς δεν είμαστε οι μόνοι που έχουμε τέτοια στερεότυπα για την Ελβετία (χωρίς αυτό φυσικά να μας δικαιολογεί). Όταν κάποια στιγμή προσπάθησα να βρω βιβλία για το πολιτικό τους σύστημα συνειδητοποίησα ότι αυτά είναι μάλλον ελάχιστα (τουλάχιστον στα Αγγλικά). Οι σύγχρονες αντιπροσωπευτικές «δημοκρατίες» αντιμετωπίζουν την Ελβετία ως ένα παράδοξο, μια πολιτική εκκεντρικότητα. Μάλιστα οι Αμερικάνοι, και ίσως λόγω των κυρίαρχων προδιαθέσεων της φιλελεύθερης δημοκρατίας τους, θεωρούν ότι η Ελβετία δεν είναι καν δημοκρατία (πως θα μπορούσε, λένε, να είναι δημοκρατία, με δημόσια ταχυδρομεία, σιδηρόδρομο κτλ). Από την πλευρά τους έχουν ένα κάποιο δίκιο. Η έννοια και η υπόσταση του κράτους είναι πολύ διαφορετική για τους Αμερικάνους από ότι για τους Ελβετούς. Θεωρώ ότι οι τελευταίοι είναι πολύ περισσότερο κοντά στο αθηναϊκό μοντέλο όπου κράτος είναι οι πολίτες και όχι κάποιος τερατώδης λεβιάθαν. Αλήθεια, τι είναι κράτος στην σημερινή Ελλάδα; Νομίζω ότι ακόμα και ο Κάφκα θα εντυπωσιαζόταν από αυτό το τέρας.

  5. Παράθεμα: Δημοκρατία σημαίνει ψηφίζω νόμους

  6. Άψογη, θαρρώ, ανάρτηση και εξαιρετικά τα σχόλια του αρθρογράφου. Δυστυχώς, εμάς μας ποτίζουν με την ιδεοληψία ότι η υποταγή στο νόμο είναι η ουσία της δημοκρατίας, χωρίς να μας ρωτούν για το νόμο που ψηφίζουν (για να μην πούμε για αντιδημοκρατικές τροπολογίες που ακυρώνουν νόμους ή για νόμους του ενός άρθρου που κινούνται οριακά ακόμα και στο δικό τους Σύνταγμα).
    Εξαιρετική δουλειά.

  7. Πράγματι ενδιαφέρουσα θέση και σχόλια! Η Ελβετία είναι χώρα sui generis. Είναι πολυεθνική χώρα με υψηλώτατο βιωτικό επίπεδο, κοινωνική συνοχή και … ηρεμία!
    Το πώς εξελίχτηκε έτσι με «προβλημάτιζε» … ψαχνόμουνα (sic)! Η απάντησή μου είναι η ακόλουθη.
    Η περιοχή, που τώρα είναι Ελβετία, ήταν μέρος της ενωμένης Ευρώπης του Καρλομάγνου. Οι παν-ευρωπαϊκής κλίμακας αγροτικές εξεγέρσεις του πρώιμου μεσαίωνα κατεστάλησαν -πνήγηκαν στο αίμα- παντού εκτός απο την Ελβετία. Ακολούθησε η εξέλιξη του φεουδαλικού συστήματος, πάλι, παντού εκτός Ελβετίας. Εκεί οι μικρές κοινωνίες, χωρίς κάποιο Καστελάνο, Λόρδο, Πρίγκηπα, κλπ. στο κεφάλι τους κοίταξαν, πώς θα λύσουν τα προβλήματα της ζωής όπως καλύτερα μπορούσαν. Οι θεσμοί της «Άμμεσης Δημοκρατίας» έχουν τις ρίζες τους σε κείνη την περίοδο. Η τοπική κοινωνία έλυνε τα θέματα που την αφορούσαν με ¨»συν-απόφαση» των μελών αφού δέν υπήρχε κάποιο κάθαρμα Λόρδος, Βαρώνος, ή Βασιλιάς να αποφασίζει γι αυτούς.
    Η εξέλιξη απο κείνη την εποχή είναι … ιστορία!
    Πολύ θα ήθελα να ζούσα στην Ελβετία!
    Κρίμα, που οι θεσμοί δέν είναι ραπανάκια… πολύ κρίμα!

    • Σας ευχαριστούμε πολύ για το σχόλιο σας και για την ερμηνεία που μοιραστήκατε μαζί μας στο φαινόμενο δημοκρατία στην Ελβετία. Δεν είμαι γνώστης αλλά η ερμηνεία σας φαντάζει απόλυτα λογική. Σίγουρα οι θεσμοί δεν είναι ραπανάκια και την δημοκρατία την εγκαθιδρύουν και υπερασπίζονται οι δημοκράτες. Ανάποδα δεν θα μπορούσε να γίνει. Οι αρχαίοι Αθηναίοι χρειάστηκαν περίπου 200 χρόνια, οι Ελβετοί 700-800, οι Αμερικανοί ξεκίνησαν με πάθος αλλά μάλλον κάπου χάθηκαν, αλλού – και ίσως σε μικρότερη κλίμακα – τα κινήματα κατέρρευσαν εκ των έσω. Εμείς αλήθεια πόσο θα χρειασθούμε 10, 100 ή 1000 χρόνια; Δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ο αγώνας. Αν λοιπόν θα θέλατε να ζούσατε στην Ελβετία σας καλούμε να ενωθείτε μαζί μας σε έναν αγώνα υπέρ της δημοκρατίας. Ελβετία δεν θα γίνουμε ποτέ, αλλά σίγουρα μπορούμε να γίνουμε μια «χώρα με υψηλώτατο βιωτικό επίπεδο, κοινωνική συνοχή και … ηρεμία!». Δεν νομίζετε;

  8. Πέτρο.
    Πολύ ενδιαφέροντα τα στοιχεία που παρέθεσες. Ξέρω ότι είναι αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς και σε συγχαίρω για αυτό.
    Και καλά, όλα ωραία στην Ελβετία θα σου πει ο άλλος, αλλά τι συγκρίνεις τώρα ρε φίλε;;;
    Κατά την ταπεινή μου άποψη, όταν θέλουμε να μιλήσουμε και να πείσουμε κόσμο για το πολίτευμα που πιστεύουμε και θέλουμε (άμεση δημοκρατία-δημοψήφισμα), θα πρέπει να ξεχάσουμε τους Ελβετούς. Δεν πρέπει καν να τους αναφέρουμε.
    Αφενός “πονάει” που το βιοτικό μας επίπεδο απέχει παρασάγγας απο αυτό του μέσου Ελβετού, αφετέρου τους θεωρούμε κλέφτες (τραπεζίτες) και φλώρους (δεν έχει ανοίξει μύτη εδώ και κάτι αιώνες).
    Για να στηρίξω ακόμα περισσότερο την θέση μου, θα ήθελα να θέσω μια ερώτηση και θα παρακαλούσα για την συμμετοχή σας:
    Προτιμάτε βιοτικό επίπεδο Ελλάδας και άμεση δημοκρατία ή βιοτικό επίπεδο Σουηδίας και βασιλευομένη (μακριά από εμάς) κοινοβουλευτική δημοκρατία;
    Γιατί ρωτάω; Γιατί θεωρώ ότι οι Έλληνες σήμερα (όπως όλος ο δυτικός κόσμος) ενδιαφέρονται για την βελτίωση του βιοτικού τους επιπέδου. Αυτός είναι στόχος της μεγάλης πλειοψηφίας των πολιτών.
    Πάμε λοιπόν στην δεύτερη και ουσιώδη ερώτηση. Πώς πείθεις τον δίπλα σου, ότι μέσω της άμεσης δημοκρατίας – δημοψηφίσματος θα γίνει Σουηδία, Γερμανία, κτλ.; Πως θα ανέβει δηλαδή το βιοτικό του επίπεδο.
    Ας βρούμε αυτό το επιχείρημα λοιπόν και είμαι σίγουρος ότι το αυτό που θέλουμε θα δυναμώσει πολύ γρήγορα.

    • Γεια σου και εσένα Γιάννη και σε ευχαριστώ για τον κόπο που έκανες να διαβάσεις αλλά κυρίως να σχολιάσεις.

      Θα προσπαθήσω να απαντήσω στις ενδιαφέρουσες – και σίγουρα εύλογες – ερωτήσεις σου. Ας της πάρουμε λοιπόν με την σειρά.

      Καταρχάς επέτρεψε μου να τονίσω ότι δεν συνέκρινα τα πολιτικά συστήματα της Ελβετίας και της Ελλάδας. Όπως μας έλεγαν και στο σχολείο δεν μπορούμε να συγκρίνουμε ανόμοια πράγματα. Το πολιτικό σύστημα της Ελβετίας – με ότι αυτό συνεπάγεται και συνεπάγεται πολλά – είναι δημοκρατία με στοιχεία (όχι ισχυρά) αντιπροσώπευσης. Το πολιτικό σύστημα της Ελλάδας είναι ολιγαρχία με στοιχεία (και πάλι όχι ισχυρά) αντιπροσώπευσης. Στόχος μου ήταν μάλλον να παρουσιάσω σε όλους μας ένα άγνωστο σε εμάς πολίτευμα, την δημοκρατία. Ο καθένας μας μπορεί και οφείλει να βγάλει τα συμπεράσματα του.

      Έχεις δίκιο θα ήταν προτιμότερο να μην αναφερόμαστε ούτε στους Ελβετούς αλλά ούτε και στους αρχαίους Αθηναίους. Η δημοκρατία – ως ιδέα – είναι τόσο ισχυρή που δεν έχει ανάγκη τα παραδείγματα. Επειδή όμως ακριβώς το πολίτευμα της δημοκρατίας είναι τόσο ξένο προς το φαντασιακό μας, τα παραδείγματα μας βοηθούν να κατανοήσουμε καλύτερα το μεγαλείο αυτής της ιδέας. Όποιος βέβαια αφιερώσει τον απαραίτητο χρόνο για να γνωρίσει το μέγιστο δημιούργημα της ανθρώπινης νόησης, δηλαδή την δημοκρατία, δεν χρειάζεται τίποτα από τα προηγούμενα.

      Το βιοτικό επίπεδο δεν είναι κάτι το οποίο δεχόμαστε ως μάνα εξ’ουρανού. Εμείς το δημιουργούμε και εμείς το καταστρέφουμε. Κάθε ομάδα η οποία χρησιμοποιεί ΟΛΕΣ τις δυνάμεις και τις δεξιότητες του ΚΑΘΕ μέλους της είναι πάντα απείρως ισχυρότερη από μια ομάδα η οποία θέτει φραγμούς στα μέλη της. Για αυτό και καμιά ολιγαρχία δεν μπορεί να λειτουργήσει καλύτερα από μια δημοκρατία (αν φυσικά σεβαστούμε τους κανόνες της κοινής λογικής που έχουν να κάνουν με το μέγεθος και το τυχαίο). Τους θεωρούμε κλέφτες αλλά δεν κάνουν τίποτα διαφορετικό από ότι κάνουν όλοι οι δυτικοί. Τράπεζες έχουν οι άνθρωποι δεν είναι δα και κομμουνιστές. Τράπεζες σαν αυτές που έχουν οι Αμερικανοί, οι Άγγλοι, οι Γερμανοί, οι Έλληνες. Αν “εκμεταλλεύονται” δυσλειτουργίες των δικών μας κρατών και πολιτικών συστημάτων είναι ηθικά κολάσιμοι αλλά δεν είναι υπεύθυνοι για τα πολιτικά μας συστήματα. Δεν συμφωνείς; Μπορεί να καρπώθηκαν – το έχουν παραδεχτεί οι ίδιοι – περιουσίες που οι ναζί αφαίρεσαν από τους Εβραίους αλλά δεν ήταν αυτοί που σκέφθηκαν και υλοποίησαν την τελική λύση. Εν πάση περιπτώσει αν είναι τόσο κακοί και μισητοί μπορούμε απλά να αρνηθούμε τις υπηρεσίες τους. Το πολιτικό τους σύστημα όμως είναι κάτι άλλο. Εκτός αν κάποιος θεωρεί ότι οι ακμάζουσες τράπεζες εκτιμούν, προπαγανδίζουν και εν τέλει υποστηρίζουν την δημοκρατία. Αλλά τότε θα είχαμε δημοκρατία όπου έχουμε και ισχυρές τράπεζες…… Ένα άλλο στερεότυπο είναι και αυτό της ουδετερότητας του. Αυτό το οποίο συχνά ξεχνάμε είναι ότι οι ουδέτεροι Ελβετοί πουλούν σε όλον τον κόσμο – ποιος δεν είχε κάποια στιγμή έναν στην τσέπη του – σουγιάδες του Ελβετικού στρατού. Μα καλά, έχουν οι Ελβετοί στρατό; Όπως πολύ εύστοχα έγραψε κάποιος συμπολίτης μας στο facebook ….” Λένε για τους Ελβετούς ότι δεν πολέμησαν. Ποιός τολμάει να πειράξει τον τζομπάνη που τα όπλα στο σπίτι του είναι περισσότερα απο τα μαχαιροπήρουνα;” Το δόγμα των Ελβετών όσο αφορά την ουδετερότητα τους είναι αυτό της ένοπλης ουδετερότητας (θα μπορούσε να είναι διαφορετικά;). Όπως καθετί έτσι και η ουδετερότητα δεν προσφέρεται, κερδίζεται. Για περισσότερα πέρνα από το σπίτι να σου δανείσω ένα βιβλιαράκι για τους Ελβετούς και τον 2ο Π.Π. (http://www.amazon.co.uk/Target-Switzerland-Swiss-Armed-Neutrality/dp/0306813254/ref=sr_1_1?ie=UTF8&qid=1361750043&sr=8-1).

      Το βιοτικό επίπεδο είναι απόλυτα συνυφασμένο με το πολιτικό σύστημα. Προτιμώ λοιπόν την δημοκρατία (δεν υπάρχει άμεση, δημοκρατία είναι μία, το άμεση είναι δημιούργημα των ολιγαρχών για να δώσουν υπόσταση στην ανύπαρκτη έμμεση) γιατί είναι απόλυτα σίγουρος ότι θα μας οδηγήσει σε μια πιο ανθρώπινη και λειτουργική κοινωνία. Δεν γνωρίζω το πολιτικό σύστημα της Σουηδίας αλλά και πάλι η ειδοποιός διαφορά (πάντα και παντού) είναι η δημοκρατία. Ένας διακοσμητικός βασιλιάς με ισχυρούς θεσμούς δημοκρατίας (δημοψηφίσματα και αποκεντρωμένη – μοιρασμένη εξουσία) είναι προφανέστατα απείρως καλύτερο πολιτικό σύστημα από τον δικό μας αμιγώς ολιγαρχικό και χωρίς μονάρχη (αλλά με πρωθυπουργό ανεξέλεγκτο).

      Επειδή ακριβώς στόχος όλων των ανθρώπων είναι η βελτίωση του βιοτικού τους επιπέδου…. η μόνη λύση είναι η δημοκρατία. Όπως και αν ορίσεις το βιοτικό επίπεδο….. (μεγάλη κουβέντα αυτή).

      Έχεις δίκιο, η κρίσιμη ερώτηση είναι πως πείθεις τον διπλανό σου πως η μόνη λύση είναι η δημοκρατία. Αυτό είναι δύσκολο, ίσως γιατί προϋποθέτει – και ταυτόχρονα δίνει την λύση στον τρόπο – να πεισθούμε πρώτα εμείς. Γιατί πρέπει πρώτα να αυτό-μετασχηματισθούμε από αυταρχικοί – απολυταρχικοί άνθρωποι σε δημοκράτες. Και αυτό είναι δύσκολο. Σχόλια επί αυτού στο επόμενο κείμενο…….

    • Βιοτικό επίπεδο Σουηδίας με (διακοσμητικά) βασιλευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατία, σαφώς. Δίχως να είμαι βασιλικός στην πιστεύω ότιε εδώ μετράει μόνο το αποτέλεσμα και η αλλεργία στην εν λόγω ταμπέλα είναι αδιάφορη. Το αντιπροσωπευτικό κοιονοβουλευτικο σύστημα δεν απέχει επί της ουσίας από ένα διακοσμητικό βασιλικό θεσμό. Το πρώτο είναι επίσης πολύ πιο σπάταλο σε δημόσιο χρήμα. Τι δουλεύει καλύτερα για τον κόσμο; Αυτό θέλω. Αυτά από έναν ένθερμο αμεσοδημοκράτη.

  9. Με το δάκτυλο στον τύπο των ήλων: δημοκρατία και ανάπτυξη ή δημοκρατία και βιοτικό επίπεδο;

    Βασικό επιχείρημα βιομηχάνων και τραπεζιτών στην Ελβετία για το περιορισμό της δημοκρατίας στη χώρα είναι ο αντιαναπτυξιακός της χαρακτήρας. Προς το παρόν οι Ελβετοί αντιστέκονται επιτυχώς. Για πόσο ακόμα; Ευχόμαστε για πάντα.

    Ας το παραδεχθούμε. Είναι διάχυτη η άποψη ανάμεσα στους Έλληνες πολίτες ότι η πολλή δημοκρατία βλάπτει. Αναζητούν εναγωνίως τον ηγέτη που θα μας βγάλει απ’ τη καταστροφική πορεία. Χωρίς δημοκρατία δεν υπήρξε δικαιοσύνη πουθενά στο κόσμο. Το γνωρίζουν. Αλλά είναι απελπισμένοι.

    Ας παράγονται εκατομμύρια και ας παίρνουν ψίχουλα. Κι αυτά τα ψίχουλα καλά είναι.

    Ας καταστρέφεται το περιβάλλον. Τώρα να τη βγάλουμε και μετά βλέπουμε. Άλλωστε περαστικοί είμαστε απ’ αυτή τη Γη.

    Δεν αναζητούν ποιότητα ζωής. Οι μεν αποζητούν να καλύψουν πιεστικές βιοτικές ανάγκες όπως όπως και οι δε αναζητούν τρόπους να συνεχίσουν ένα υπερκαταναλωτικό πρότυπο ζωής με κάθε τίμημα.

    Και τότε τι να κάνουμε; Ν’ανοίξουμε τη συζήτηση. Με όσους περισσότερους μπορούμε. Να προσπαθήσουμε να πείσουμε ότι η ευτυχία δεν είναι στα πολλά χρήματα αλλά στις δημοκρατικές κοινωνικές σχέσεις.

    • Οι Έλληνες και ουχί μόνο φέρουμε αρκετό «σύνδρομο Μεσσία», είτε με την μορφή Χριστόδουλου, είτε των Παπανδρέικων, Καραμανλήδων κλπ Προφανώς τα ραγιαδιστικά κατάλοιπα από τουρκοκρατίας ακόμη καλά κρατούν, και πολλοί θέλουμε κάποιον να μας σώσει, κοιτώντας οπουδήποτε εκτός τον καθρέφτη.

      Δεν πιστεύω ότι μία σωστά οργανωμένη άμεση δημοκρατία μπορεί εύκολα να εκφυλιστεί σε οχλοκρατία.

  10. Ειναι ολοσωστο αυτο που κανουν οι ελβετοι με το δημοψηφισμα διοτι αν θελουν να ναι ενεργοι πολιτες και να μην ειναι και ανοητοι διοτι οπως ειπε και ενας αρχαιος φιλοσοφος .Αυτοι οι ανθρωποι αυτο κανουν προσπαθουν να εμποδισουν την διαφθορα να περασει στην ζωες των ιδιων αλλα και των επομενων γενιων.Κατι που στην ελλαδα δεν εγινε.Αν και τον πολιτικο κοσμο τον βολευει να ειμαστε μαριονετες με το αζημιωτο βεβαια περνωντας κανα κοκαλακι(δηλαδη διευκ

  11. Reblogged this on Lawyalty and commented:
    Στην Ελβετία δημοψήφισμα καλούν ΜΟΝΟΝ οι πολίτες ΚΑΙ ΟΧΙ οι πολιτικοί . Οποιαδήποτε αλλαγή στο Σύνταγμα πρέπει να περάσει ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ από δημοψήφισμα. Το ίδιο και η συμμετοχή της Ελβετίας σε οποιαδήποτε υπερεθνική οντότητα (ΝΑΤΟ,Ε.Ε. κ.α.). Στα δημοψηφίσματα αυτά πρέπει να επιτευχτεί διπλή πλειοψηφία, και πολιτών και καντονιών. Αυτό γίνεται έτσι ώστε να μην μπορούν τα πολυπληθή καντόνια (όπως αυτό της Ζυρίχης με 1,3 εκατομμύρια κατοίκους) να επιβάλουν την άποψη τους στα λιγότερο πυκνοκατοικημένα (το Appenzell Innerrhoden έχει μόλις 15.000 κατοίκους).Εχουμε όλοι διδαχθεί και πιστέψει ένα ψέμα. Μας είπαν ότι δημοκρατία είναι να ψηφίζουμε τους αντιπροσώπους μας. Στην πραγματικότητα η έννοια της αντιπροσώπευσης είναι ασύμβατη με την δημοκρατία. Δημοκρατία σημαίνει ψηφίζω νόμους και όχι ψηφίζω αντιπροσώπους. Ο Αριστοτέλης (αλλά και αρκετοί άλλοι αργότερα) μας έχουν προειδοποιήσει : η ψήφος για την ανάδειξη πολιτικών προσώπων είναι ολιγαρχική πρακτική, δημοκρατική είναι η κλήρωση. Ας επιστρέψουμε όμως στους νόμους. Αυτή την στιγμή στην Ελλάδα δεν υπάρχει ΚΑΝΕΙΣ τρόπος (εννοώ θεσμικά) να επηρεάσουμε την ισχύ ενός νόμου ο οποίος ψηφίσθηκε από ανθρώπους οι οποίοι υποτίθεται ότι μας αντιπροσωπεύουν. (Δηλαδή ο αντιπρόσωπος πολιτικός έχει απείρως μεγαλύτερη ισχύ από τον αντιπροσωπευόμενο λαό! Αλήθεια, τι είδους αντιπροσώπευση είναι αυτή;) Είμαστε λοιπόν στην απίστευτα δυσάρεστη θέση να μην υπάρχει ΚΑΝΕΙΣ ΘΕΣΜΟΣ ο οποίος να μας επιτρέπει να ορίζουμε τις ζωές και το μέλλον μας.

  12. Παράθεμα: ΤΑ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΕΛΒΕΤΙΑ | marykeynotes

  13. Πολύ ωραίο άρθρο και εξαιρετικά περιεκτικό για το μέγεθος του και τις δεσμεύσεις για την έκταση του.

    Θα ήθελα να προσθέσω ότι τα πιο σημαντικα οφέλη του Δημοψηφίσματος είναι «αφανή». Δηλαδή, πέρα από το προφανές ότι 3.5% περίπου των νομοσχεδίων της κυβέρνησης, απορρίφθηκαν με δημοφήφισμα, η απειλή και μόνο του δημοψηφίσματος «εξαναγκάζει» τους πολιτικούς να νομοθετούν με γνώμονα το συμφέρον και την άποψη των πολιτών. Επιπλέον, η διαδικασία σχεδιασμού ενός νομοσχεδίου βασιζεται στη συναινεση μεταξύ των πολιτικών κομμάτων καθώς στην κυβέρνηση πρακτικά εκπροσωπούται όλες οι πολιτικές τάσεις. Αλλιώς, γνωρίζουν ότι εάν κάποιος νόμος θα έρθει σε αντιθεση με την λαϊκή βούληση δεν έχει μέλλον.

    Είμαι σίγουρος ότι εάν υπήρχε δυνατότητα δημοψηφίσματος στην Ελλάδα, το ποσοστό των απορριφθέντων νομοσχεδίων θα ηταν πολύ υψηλότερο από το 3.5%.

    Το δεύτερο «αφανές» όφελος αναφέρεται επιγραμματικά στο άρθρο, αλλά θα ήθελα να το υπογραμμίσω γιατί το θεωρώ σημαντικό. Το γεγονός ότι οι πολίτες αποφασίζουν για τα σημαντικά πολιτικά ζητήματα οδηγεί σε καλύτερα ενημερωμένους πολίτες που ΑΠΑΙΤΟΥΝ να έχουν και καλύτερης ποιότητας πολιτικό διάλογο. Αυτό σημαίνει καλύτερα επιχειρήματα και ουσιαστικό διάλογο για τα πραγματικά προβλήματα. Οι «πολιτικοί» που βασίζονται σε «ξύλινη» γλώσσα και συνθήματα, δεν ευδοκιμούν σε μια τέτοια κοινωνία.

  14. Παράθεμα: ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ (;) ΥΠΟ ΠΙΕΣΗ | referendumsforgreece

  15. Συμπληρώνω την παραπάνω συλλογή κειμένων με το εξής:

    Για τις νομοπαρασκευαστικές επιτροπές (όπου μπορεί να προετοιμάζεται η σύνταξη των νομοσχεδίων) ή για τα υπόλοιπα όργανα που θα αποφασίζονται/ορίζονται αλλά και θα ανακαλούνται αποκλειστικά και μόνο από τη γενική συνέλευση των πολιτών (που θα είναι το μοναδικό όργανο επικύρωσης των προτάσεων οι οποίες αφορούν την ικανοποίηση των αναγκών της κοινωνίας) συμφωνώ με τα όρια επανεκλεξιμότητας, δηλαδή να ισχύει περιορισμένος αριθμός θητειών και μη διαδοχικές θητείες άμεσα ανακλητών στελεχών που θα προκύπτουν κυρίως με κλήρωση και ενδεχομένως με εκλογή από τη γενική συνέλευση των πολιτών.

    Επίσης, ας μην ξεχνάμε ότι η βέλτιστη διαδικασία συναπόφασης είναι η σύνθεση λύσεων έπειτα από εκτενή διάλογο με απώτερο σκοπό την ομοφωνία και το σεβασμό των θεμελιωδών δικαιωμάτων των ατόμων και των μειοψηφιών (όπως αυτό της ανθρώπινης ζωής, της ελευθερίας της έκφρασης, της ισότητας, της ισότιμης πρόσβασης σε παιδεία και υγεία κλπ) σε μια (άμεση) δημοκρατία και ότι οι αποδεκτοί τρόποι συναπόφασης μπορεί να είναι, ανάλογα την επιτακτικότητα των καταστάσεων, οι παρακάτω με διαδοχική σειρά προτεραιότητας:
    1) ομοφωνία (100% της γενικής συνέλευσης πολιτών)
    2) προσεγγιστική ομοφωνία (πχ 95% της γενικής συνέλευσης πολιτών)
    3) αυξημένη πλειοψηφία (πχ 2/3 της γενικής συνέλευσης πολιτών)
    4) πλειοψηφία (50% +1 ψήφος στη γενική συνέλευση πολιτών)

    Μια επιπρόσθετη μέριμνα για τη λύση ενός ζητήματος και τον ταυτόχρονο σεβασμό τεκμηριωμένων μειοψηφικών προτάσεων σχετικών με αυτό το ζήτημα μπορεί να είναι η δημιουργία λίστας προτεραιότητας για τις λύσεις που θα εφαρμοστούν ξεκινώντας με τις πλειοψηφικές και έπειτα με τις μειοψηφικές ανάλογα με το πόσο αποδεκτές είναι, πχ:
    1) πλειοψηφική πρόταση #1
    2) πλειοψηφική πρόταση #2
    3) μειοψηφική πρόταση #1
    4) μειοψηφική πρόταση #2
    κλπ

  16. Παράθεμα: ΤΑ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΕΛΒΕΤΙΑ |

  17. ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΣΥΜΒΟΛΗ ΣΤΟ ΓΟΝΙΜΟ ΔΙΑΛΟΓΟ ΣΑΣ

    Για το μύθο και την πραγματικότητα
    της Ελβετικής ‘Άμεσης Δημοκρατίας’*

    Γράφει ο Κώστας Λάμπος

    «Ο πολιτισμός που συνεχίζει να παράγει ανθρώπους χωρίς άποψη,
    αγοράζει τον ίδιο του τον πνευματικό θάνατο σε μηνιαίες δόσεις»
    Μάρτιν Λούθερ Κινγκ
    *
    «Η ιστορία των ελευθεριών που έχουν παραχωρηθεί στον άνθρωπο δεν
    έπαψε ποτέ, μέχρι σήμερα, να συγχέεται με την ιστορία των ελευθεριών
    που ο άνθρωπος παραχώρησε στην οικονομία»
    Ραούλ Βάνεγκεμ

    Η Ελβετική Ομοσπονδία ιδρύθηκε το 1291 και κατ’ άλλους το 1307 ως ‘Ένορκη Συμμαχία’ ανεξάρτητων Καντονιών από τον Walter Fuerst εκπρόσωπο της επαρχίας Uri, τον Werner Stauffacher εκπρόσωπο της επαρχίας Schwyz και τον Arnold von Melchtahl εκπρόσωπο της επαρχίας Unterwalden, για την από κοινού αντιμετώπιση των σχεδίων του Ρωμαίο-Γερμανού βασιλιά Albrecht I, να προσαρτήσει τα εδάφη τους υπό την κυριαρχία του οίκου των Χαμπσβούργων. Η πορεία ολοκλήρωσής της πέρασε από διάφορες φάσεις και εξαρτήσεις μέχρι να φτάσει στην παγίωση της σημερινής της μορφής.
    Το 1848 η ‘Ένορκη Συμμαχία’ μετεξελίσσεται σε συνταγματικό ομοσπονδιακό κράτος, στο οποίο τα Καντόνια εκχωρούν μέρος των αρμοδιοτήτων τους, όπως αυτές της άμυνας, των τελωνείων, του ταχυδρομείου, του νομίσματος και άλλων. Τα λαϊκά στρώματα, κυρίως η φτωχή αγροτιά, δεν αρκέστηκαν στην καθιέρωση του γενικού εκλογικού δικαιώματος, αν και μόνο για τους άνδρες, και απαίτησαν την καθιέρωση του δικαιώματος της Άμεσης Δημοκρατίας για να αποφασίζει ο ίδιος ο λαός για τη ζωή του και κατάφεραν την αναθεώρηση του συντάγματος το 1874 καθιερώνοντας το θεσμό του Δημοψηφίσματος και την καθιέρωση του θεσμού της ‘Λαϊκής Πρωτοβουλίας’ το 1891.
    Σήμερα η ‘Ελβετική Ομοσπονδία’ αποτελείται από 2.715 Κοινότητες και 26 Καντόνια και συμβολίζεται με την εξίσωση 2.715+26=1. «Περίπου το 1/5 των Κοινοτήτων και κύρια οι πόλεις έχουν το δικό τους τοπικό κοινοβούλιο, τα 4/5 αποφασίζουν αμεσοδημοκρατικά στις Κοινοτικές Συνελεύσεις στις οποίες μπορούν να παίρνουν μέρος όλοι οι κάτοικοι που έχουν δικαίωμα ψήφου, πράγμα που σημαίνει ότι ο Λαός δεν αντιπροσωπεύεται από βουλευτές, αλλά αποφασίζει μόνος του και εκλέγει το Κοινοτικό Συμβούλιο» , αλλά «την έκταση της αυτονομίας των Κοινοτήτων την ορίζουν τα Καντόνια και γι’ αυτό είναι αρκετά διαφορετική» . Κάθε Καντόνι έχει το δικό του Σύνταγμα, το δικό του Κοινοβούλιο, τη δική του κυβέρνηση και τα δικά του Δικαστήρια. Οι βουλευτές στα περισσότερα Καντόνια εκλέγονται με το σύστημα της απλής αναλογικής, οι 5-7μελής κυβερνήσεις, όμως, που εκλέγονται επίσης από το Λαό, εκλέγονται με πλειοψηφικό σύστημα, αλλά τελικά «η αμεσοδημοκρατική μορφή υπάρχει ακόμα μόνο στις Κοινότητες Appenzell, Innerhoden και Glarus. Σε όλα τα άλλα Καντόνια αποφασίζει ο Λαός αποκλειστικά στις κάλπες» .
    Κάθε τέσσερα χρόνια ο Λαός εκλέγει τα 200 μέλη του Εθνικού Συμβουλίου. Οι εκλογείς έχουν το δικαίωμα να επιλέξουν το ψηφοδέλτιο της προτίμησής τους, ή να γράψουν σε λευκό ψηφοδέλτιο το όνομα κάποιου που δεν είναι σε κανένα ψηφοδέλτιο, ή να γράψουν σε κάποιο ψηφοδέλτιο το όνομα κάποιου που θα ήθελαν να εκλεγεί και μάλιστα να το γράψουν δυό φορές για να ενισχύσουν την εκλογιμότητά του, αλλά έχουν ακόμα και το δικαίωμα να γράψουν σε ένα ψηφοδέλτιο το όνομα κάποιου από άλλο ψηφοδέλτιο, όπως και να σβήσουν ονόματα από το ψηφοδέλτιο που επιλέγουν.
    Βασικά η ελβετική ‘Άμεση Δημοκρατία’ προσδιορίζεται ως τέτοια, κύρια, εξαιτίας του δημοψηφισματικού της χαρακτήρα, που φέρεται να δίνει το δικαίωμα στο Λαό να αμφισβητεί εκ των υστέρων αποφάσεις του κοινοβουλίου. Προβλέπονται δύο ειδών δημοψηφίσματα, το υποχρεωτικό και το προαιρετικό. Το υποχρεωτικό δημοψήφισμα γίνεται με πρωτοβουλία της κυβέρνησης για αλλαγές του (ομοσπονδιακού) Συντάγματος καθώς επίσης και για την είσοδο της χώρας σε συγκεκριμένους διεθνείς οργανισμούς και «για να γίνει αποδεκτή η πρόταση, θα πρέπει να συγκεντρώνει τη λεγόμενη ‘διπλή πλειοψηφία’, που σημαίνει τόσο την πλειοψηφία του Λαού, δηλαδή την πλειοψηφία των έγκυρων ψήφων σε ολόκληρη τη χώρα, όσο και την πλειοψηφία των αντιπροσώπων, δηλαδή την πλειοψηφία Καντονίων στα οποία έγινε αποδεκτή η πρόταση» .
    Ομοσπονδιακοί νόμοι, αποφάσεις της ομοσπονδιακής κυβέρνησης και κρατικές συμφωνίες υπόκεινται στον έλεγχο του Λαού μέσω των προαιρετικών δημοψηφισμάτων, τα οποία αποκαλούνται και ‘φρένο στα χέρια του Λαού’. Για την ενεργοποίηση της διαδικασίας προαιρετικού δημοψηφίσματος απαιτούνται 50 000 υπογραφές πολιτών που έχουν δικαίωμα ψήφου, οι οποίες πρέπει να συγκεντρωθούν το πολύ μέσα σε 100 μέρες από την κατάθεση της πρότασης.
    Σε επίπεδο Καντονίων ισχύει το (Volksinitiativerecht) ‘Δικαίωμα της Λαϊκής Πρωτοβουλίας’, αποκαλούμενης και ‘κινητήρια δύναμη της Άμεσης Δημοκρατίας’, να απαιτεί αλλαγές στο Σύνταγμα, στους νόμους και στις αποφάσεις των τοπικών κυβερνήσεων των Καντονιών, όχι όμως και σε επίπεδο Ομοσπονδίας. Για να χαρακτηριστεί η λαϊκή βούληση ‘Λαϊκή Πρωτοβουλία’ και να θέσει σε κίνηση τη σχετική διαδικασία Δημοψηφίσματος πρέπει σε διάστημα 18 μηνών να συγκεντρώσει 100.000 υπογραφές πολιτών του Καντονιού με δικαίωμα ψήφου. «Η Λαϊκή Πρωτοβουλία (Volksbegehren) μπορεί να εκδηλωθεί ως γενικά διατυπωμένη πρόταση (Anregung) , ή, πράγμα συνηθέστερο, ως έτοιμο επεξεργασμένο κείμενο, τη διατύπωση του οποίου δεν μπορεί να αλλάξει το κοινοβούλιο ή η κυβέρνηση» . Όμως «οι Αρχές, κάποιες φορές, αντιδρούν απέναντι σε κάθε τρέχουσα πρωτοβουλία με μια (όχι τόσο εκτεταμένη) άμεση αντιπρόταση, με την ελπίδα πως αυτή θα γίνει από το Λαό και τις Staenden αποδεκτή από την πλειοψηφία. Αλλά και επιπλέον, από το 1987 έχει επεκταθεί, και για δημοψηφίσματα που προκαλεί η Λαϊκή Πρωτοβουλία, η αρχή της ‘διπλής πλειοψηφίας’, που ίσχυε μόνο για το υποχρεωτικό δημοψήφισμα. «Μπορεί ο καθένας να ψηφίσει και την πρόταση της ‘Λαϊκής Πρωτοβουλίας’ και την αντιπρόταση των Αρχών και στην περίπτωση που και οι δυό γίνονται αποδεκτές, τότε με μια δειγματοληπτική έρευνα της κοινής γνώμης θα κριθεί ποιο από τα δυό κείμενα θα ισχύσει» .
    Ας δούμε μερικές ακόμα πλευρές της ‘Άμεσης Δημοκρατίας’ της Ελβετίας για να καταλάβουμε περί τίνος ακριβώς πρόκειται. Στο Εθνικό Συμβούλιο της Ελβετίας εκπροσωπούνται δώδεκα πολιτικά κόμματα, από τα οποία τα πέντε έχουν μια υπολογίσιμη εκπροσώπηση. Όμως Άμεση Δημοκρατία σημαίνει πως αποφασίζουν οι Λαϊκές Συνελεύσεις για τα τοπικά προβλήματα και οι, για ορισμένο διάστημα, εκλεγμένοι ή κληρωτοί και ανακλητοί εκπρόσωποί τους στα επαρχιακά μέχρι το εθνικό επίπεδο, οπότε το ερώτημα είναι ποιος είναι ο ρόλος των πολιτικών κομμάτων. Τα Συντάγματα δεν είναι ‘ιερά κείμενα’ που δεν τα αγγίζει ο χρόνος. Οι εποχές, ως δρώσα ιστορία αλλάζουν και οι κοινωνίες εξελίσσονται και συνεπώς και τα συντάγματα πρέπει να αλλάζουν και να ανταποκρίνονται στις καινούργιες ανάγκες της κοινωνίας. Το ελβετικό Σύνταγμα υπέστη πολλές αναθεωρήσεις από το 1848 , αλλά όλες αυτές οι αλλαγές είχαν ένα στόχο, τα πράγματα να μείνουν ως έχουν αν δεν μπορούν να γίνουν χειρότερα. Η τελευταία τροποποίηση του ελβετικού συντάγματος, ενός συντάγματος βαθιά συντηρητικού και πουριτανικού, άρχισε το 1965 και ολοκληρώθηκε το 1999. «Στην τρίτη φάση ωστόσο (1987-1999) οι φιλοδοξίες μετριάστηκαν και επικράτησε η θέση του K. Eichenberger να γίνει μια ρεαλιστική συνταγματική αναθεώρηση, που θα εκσυγχρόνιζε αλλά θα σεβόταν την υφιστάμενη θεσμική αρχιτεκτονική. Η απόφαση αυτή στηριζόταν στη σκέψη ότι η αναθεώρηση ούτε κοινωνικοπολιτικές κρίσεις μπορεί να αποσοβήσει ούτε ριζοσπαστικές θεσμικές μεταρρυθμίσεις να επιφέρει. Έτσι, το φιλόδοξο και πολυετές σχέδιο της ριζικής αναθεώρησης του Συντάγματος αντικαταστάθηκε από ένα μετριοπαθέστερο και ηπιότερο,•αυτό που επιτεύχθηκε ήταν μια επικαιροποίηση του συνταγματικού κειμένου χωρίς την υιοθέτηση σημαντικών αλλαγών» . Τα περισσότερα Συντάγματα στον κόσμο αναφέρονται στο όνομα του Λαού από τον οποίο πηγάζει η εξουσία και δια του οποίου αποκτούν ισχύ, εκτός από εκείνα τα Συντάγματα των θεοκρατικών καθεστώτων όπου η ισχύ του Μουλατείου πηγάζει από το θεό τους. Και το νέο ελβετικό Σύνταγμα ξεκινά με τη φράση «Στο όνομα του παντοδύναμου θεού» και φυσικά δεν άγγιξε ούτε κατά κεραία την ιερότητα της ‘ατομικής ιδιοκτησίας’ και την απάνθρωπη σκληρότητα του συστήματος της οικονομίας της αγοράς.
    Με όσα προηγήθηκαν, για τον προσεχτικό αναγνώστη, γίνεται εύκολα αντιληπτό πως η ελβετικού τύπου ‘Άμεση Δημοκρατία’, δεν είναι παρά μια στολισμένη αστικοδημοκρατική μαϊμού, αλλά στο βαθμό που κάποια στοιχεία της δικαιολογούν αυτό το χαρακτηρισμό, είναι δεμένη χειροπόδαρα, σε τέτοιο βαθμό, ώστε τελικά να καταντάει διακοσμητικό στοιχείο ενός τμήματος του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος, που λειτουργεί ως κλεπταποδόχος της λεηλασίας του πλούτου όλων των χωρών του πλανήτη και ως πλυντήριο όλου του βρώμικου χρήματος που συγκεντρώνουν όλες οι εθνικές και διεθνείς μαφίες από τη διαπλοκή, από τις μίζες και το εμπόριο όπλων, ναρκωτικών, πορνείας, Trafficking, αρχαιοκαπηλίας κ.λπ.. Και είναι αυτός ο ρόλος του κοινού θησαυροφυλακίου όλων των διαπλεκόμενων ελίτ, μεγαλοκλεπτών, ληστών και καταχραστών του πλανήτη, ο λόγος που επιβάλλει τη διατήρηση της ‘ουδετερότητας’ της Ελβετίας, για την οποία ο παραπλανημένος λαός της Ελβετίας νοιώθει υπερήφανος, γιατί ακριβώς δεν γνωρίζει ή δεν θέλει να πιστέψει πως είναι κάλπικη. Ο γνωστός Ελβετός κοινωνιολόγος Jean Ziegler είναι αποκαλυπτικός για τα έργα και τις ημέρες της ‘ελβετικής άμεσης δημοκρατίας’ στα χρόνια της ακμής του χιτλερισμού: «Χωρίς τη βοήθεια της Ελβετίας, η Γερμανία θα είχε ηττηθεί από τον Οκτώβρη του 1944.(…) Η Ελβετία υποστήριξε ενεργά τη ναζιστική Γερμανία, αφήνοντας ανοιχτές στους Γερμανούς τις συγκοινωνίες βορρά-νότου μέσω του περάσματος του Saint Gothard, παραδίδοντάς τους ποσότητες εξοπλισμού ακριβείας, οπτικών εργαλείων κ.λπ. και ‘ξεπλένοντας’ τα λάφυρα από τις ναζιστικές λεηλασίες, ιδιαίτερα με την ανταλλαγή κλεμμένου χρυσού έναντι χρήσιμου συναλλάγματος (…) To 1941-42 υπολογίζεται ότι το 60% της βιομηχανίας όπλων , το 50% της βιομηχανίας οπτικών οργάνων και το 40% της βιομηχανίας μηχανημάτων εργαζόταν για το Γ Ράιχ (…) Η Ελβετία είχε μια ιδιαίτερη σημασία για το Γ Ράιχ εξαιτίας του ρόλου της στην αγορά χρήματος (…) Ένα μεγάλο μέρος του γερμανικού χρυσού ήταν προϊόν αρπαγών… Οι Ελβετοί αρμόδιοι δεν αγνοούσαν το πρόβλημα του κλεμμένου πολύτιμου μετάλλου (…) Η Ελβετία γλίτωσε από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο χάρις στην ενεργητική, επιτήδεια και οργανωμένη συνενοχή της με το Γ ΄Ράιχ. Από το 1940 έως το 1945, η ελβετική οικονομία εντάχθηκε σε μεγάλο βαθμό στον οικονομικό χώρο της Μεγάλης Γερμανίας ». Ο ρόλος του ελβετικού τραπεζικού συστήματος ήταν πάντα και παραμένει αυτός του κλεπταποδόχου και του πλυντηρίου βρώμικου χρήματος. Αυτός όμως ο ρόλος προϋποθέτει σχέσεις συνεργασίας και εμπιστοσύνης με την παγκόσμια μαφιόζικη καπιταλιστική ολιγαρχία, πράγμα που προφανώς έρχεται σε αντίθεση με τους ισχυρισμούς της κυρίαρχης ελβετικής ελίτ περί ελβετικής ουδετερότητας και Άμεσης Δημοκρατίας.
    Η μονόπλευρη ουδετερότητα απέναντι στο δίκαιο και στους Λαούς θύματα του Κεφαλαίου, προϊόν της στενής συνεργασίας με τους θύτες, μπορεί να προσφέρει ακόμα στους Ελβετούς κάποιο επίπεδο ευημερίας, επανάπαυσης και συντηρητικών ψευδαισθήσεων, αλλά δεν μπορεί να δικαιολογήσει το χαρακτηρισμό της ιδιόμορφης αστικής-κοινοβουλευτικής, καπιταλιστικής δημοκρατίας τους, ως Άμεση Δημοκρατία, για τον απλούστατο λόγο, πως δεν φτάνει η ‘δημοκρατική γυμναστική’, με κάποια στημένα δημοψηφίσματα για οριακές τροποποιήσεις νόμων ή ακόμα και για επουσιώδεις αλλαγές του Συντάγματός τους, να εμφανίσει τις όποιες ‘αμεσοδημοκρατικές ψευδαισθήσεις’ της κλεπτοκρατίας και των αφελών οπαδών της, ως Άμεση Δημοκρατία. Το Ελβετικό Κόμμα της Εργασίας και πολλοί Ελβετοί που βλέπουν τον κόσμο χωρίς καπιταλιστικές ιδεολογικές παρωπίδες, αγωνίζονται «μαζί με όλες τις δυνάμεις που αντιστέκονται στον καπιταλισμό για να απαλλάξουν την ανθρωπότητα από την εκμετάλλευση και υποστηρίζουν όλους τους ανθρώπους και τις οργανώσεις που είναι πεπεισμένοι πως ένας καλύτερος κόσμος είναι εφικτός…» .
    Από τα όσα προηγήθηκαν προκύπτει πως καπιταλισμός και Άμεση Δημοκρατία δεν μπορούν, ως αλληλοαποκλειόμενα κοινωνικά συστήματα, να συνυπάρξουν, όσο κι’ αν η προπαγάνδα και η άγνοια προσπαθούν να μας πείσουν για το αντίθετο.
    __________________
    * Απόσπασμα από το βιβλίο μου, «Άμεση Δημοκρατία και Αταξική Κοινωνία. Η μεγάλη πορεία της ανθρωπότητας προς την κοινωνική ισότητα και τον Ουμανισμό», ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2012, με μοναδική προσθήκη την υποσημείωση 10.

    • Κ. Λάμπο σας ευχαριστούμε για το σχόλιο σας.

      Προσωπικά δεν μπορώ να συμφωνήσω παρά σε ελάχιστα σημεία του κειμένου σας. Θα προσπαθήσω να σας απαντήσω σύντομα έτσι ώστε να έχουμε έναν, γόνιμο για όλους μας θέλω να ελπίζω, διάλογο.

  18. ΕΠΕΙΔΗ Η ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΕΚΟΨΕ ΤΙΣ ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ-ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ, ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΑΦΗΝΩ ΜΕΡΙΚΕΣ ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΙΣ ΟΠΟΥ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΛΗΡΕΣ ΜΕ ΤΙΣ ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ. ΚΛ

    http://www.infonewhumanism.blogspot.gr/2013/09/blog-post.html,

    http://tvxs.gr/news/user-post/gia-mytho-kai-tin-pragmatikotita-tis-elbetikis-amesis-dimokratias

    http://www.anixneuseis.gr/?p=77354

    • Το σημείο εκκίνησης για τους θεσμούς άμεσης δημοκρατίας είναι το Σύνταγμα του 1848 και η καθιέρωση υποχρεωτικού δημοψηφίσματος για Συνταγματικές αλλαγές. Ταξικές συγκρούσεις κατά την διάρκεια των δεκαετιών του 1860 και 1870 οδήγησαν στον σχηματισμό συμμαχίας μεταξύ των αγροτών και των εργατών και είχε ως αποτέλεσμα την υιοθέτηση του ακυρωτικού δημοψηφίσματος σε Ομοσπονδιακό επίπεδο. Ο θεσμός είχε ήδη καθιερωθεί σε μερικά καντόνια, ένα εκ των οποίων ήταν και αυτό της Ζυρίχης (Wilfried Marxer – Direct Democracy and Minorities, 2012 και Kriesi & Trechsel, 2008).

      Σύμφωνα με την ενημερωτική μπροσούρα της Ελβετικής Ομοσπονδίας για το 2013 (http://www.bk.admin.ch/dokumentation/02070/index.html?lang=en) υπάρχουν στην Ελβετία 2408 κοινότητες (κομμούνες). Από αυτές το 1/5 διοικείται μέσω αντιπροσώπων λόγω του μεγέθους του. Αντίθετα τα 4/5 των μικρών και μεσαίου μεγέθους κοινοτήτων διοικούνται απευθείας από τους πολίτες μέσω λαϊκών συνελεύσεων. Το μικρό μέγεθος και πληθυσμός των δύο καντονιών (και όχι τριών κοινοτήτων όπως αναφέρετε) Appenzell Innerhoden και Glarus συνεχίσουν να αποφασίζουν μέσω λαϊκών συνελεύσεων. Εδώ πρέπει να λάβουμε υπόψη μας ότι όταν λέμε μικρό μέγεθος εννοούμε 173 τετραγωνικά χιλιόμετρα (η μισή έκταση από αυτή του νομού Λευκάδος) και 15.800 κατοίκους για το Appenzell Innerhoden και 104 τετραγωνικά χιλιόμετρα και 12.300 κατοίκους για το Glarus. .

      Το υποχρεωτικό δημοψήφισμα δεν καλείται με πρωτοβουλία της κυβέρνησης, καλείται αυτόματα για κάθε μία από τις περιπτώσεις που αναφέρετε. Το ότι η κυβέρνηση έχει το δικαίωμα να προτείνει αλλαγές στο Σύνταγμα, να προτείνει την σύναψη διεθνών συμφωνιών και την συμμετοχή της χώρας σε υπερεθνικούς οργανισμούς είναι κάτι το οποίο δέχονται οι Ελβετοί. Όλα τα παραπάνω, ως ιδιαίτερα σημαντικά θα περάσουν έτσι κι αλλιώς την βάσανο του υποχρεωτικού δημοψηφίσματος. Η πρόβλεψη της διπλής πλειοψηφίας δείχνει την ιδιαίτερη ευαισθησία των Ελβετών στην ανεξαρτησία και την όσο το δυνατό ισότιμη μεταχείριση των Καντονιών. Έτσι το καντόνι Glarus το οποίο έχει όπως είδαμε 12.300 κατοίκους έχει την ίδια ισχύ – όσο αφορά θέματα όπως τα παραπάνω – με αυτό της Ζυρίχης με τους 1,4 εκατομμύρια κατοίκους!

      Αυτό που αναφέρετε όσο αφορά την πρόταση πολιτών είναι λανθασμένο. Περιγράφετε την λαϊκή νομοθετική πρωτοβουλία σε επίπεδο Ομοσπονδίας (δείτε το Ελβετικό Ομοσπονδιακό Σύνταγμα και πιο συγκεκριμένα τα άρθρα 138 και 139 εδώ http://www.admin.ch/ch/e/rs/1/101.en.pdf) και όχι σε επίπεδο καντονιού. Στα καντόνια υπάρχουν διαφορετικές μεταξύ τους προβλέψεις – προϋποθέσεις όσο αφορά την διεξαγωγή λαϊκής νομοθετικής πρωτοβουλίας. Όλα όσα αναφέρετε στην συνέχεια αφορούν την Ομοσπονδία χωρίς να αποκλείεται κάποια καντόνια να έχουν υιοθετήσει παρόμοιους θεσμούς (αντιπρόταση του τοπικού κοινοβουλίου κ.α.).

      Το μοντέλο που ονομάζεται άμεση δημοκρατία (λήψη αποφάσεων μέσω λαϊκών συνελεύσεων) ισχύει για τα 4/5 των Ελβετικών κοινοτήτων, εκεί δηλαδή που το επιτρέπει το μέγεθος του πολιτικού σώματος. Το μοντέλο των εκπροσώπων σε εθνικό επίπεδο, όπως το περιγράφετε, μάλλον δεν είναι αρεστό στους Ελβετούς. Ας μην ξεχνάμε πως έχουν τα θεσμικά εργαλεία να επιλέξουν οποιοδήποτε μοντέλο επιθυμούν. Νομίζω πως είναι πρέπον για εμάς να επιτρέψουμε στους Ελβετούς να αποφασίσουν οι ίδιοι για τις λεπτομέρειες του πολιτικού τους συστήματος. Το σημαντικό είναι άλλο. Οι Ελβετοί έχουν τους θεσμούς για να εκφράσουν την βούληση τους. Το ποια είναι αυτή δεν μας αφορά. Τέλος δεν πρέπει να ξεχνάμε πως είναι οι ίδιοι οι Ελβετοί οι οποίοι αποφάσισαν (μέσω δημοψηφίσματος) να αντικαταστήσουν τις λαϊκές συνελεύσεις με δημοψηφίσματα.

      Θα σας πρότεινα να διαβάσετε προσεκτικότερα το Ελβετικό Σύνταγμα. Θα διαπιστώσετε πως όλα όσα λέτε απλά δεν ισχύουν. Δεν υπάρχει καμία χώρα και κανένα Σύνταγμα στον κόσμο που να “προσφέρει” στους πολίτες του τα εργαλεία και τους θεσμούς που απολαμβάνουν οι Ελβετοί. Επίσης, ελπίζω να συμφωνείτε, μικρή σημασία έχει το προοίμιο ενός Συντάγματος. Δείτε για παράδειγμα αυτό της Κινέζικης Δημοκρατίας (http://english.people.com.cn/constitution/constitution.html). Αντίθετα το Ελβετικό Σύνταγμα αναφέρει τα παρακάτω: “Στο όνομα του Παντοδύναμου Θεού! / Οι Ελβετοί και τα Καντόνια, έχοντας επίγνωση της ευθύνης τους απέναντι στην Δημιουργία, / αποφασίζουν να ανανεώσουν την συμμαχία τους προκειμένου να ενδυναμώσουν την ελευθερία, την δημοκρατία, την ανεξαρτησία και την ειρήνη μέσω ενός πνεύματος αλληλεγγύης και ανοικτότητας προς τον κόσμο, / αποφασίζουν να ζήσουν μαζί, με αμοιβαίο ενδιαφέρον και σεβασμό προς την διαφορετικότητα τους / Έχοντας επίγνωση των κοινών επιτευγμάτων τους και της ευθύνης τους απέναντι στις ερχόμενες γενεές, / γνωρίζοντας πως μόνο όσοι χρησιμοποιούν την ελευθερία τους παραμένουν ελεύθεροι και πως η ευημερία μιας κοινωνίας προσμετράτε με την ευημερία των πλέον αδύναμων μελών της / υιοθετούμε το παρακάτω Σύνταγμα” (http://www.admin.ch/ch/e/rs/1/101.en.pdf).

      Τώρα όσο αφορά “την ιερότητα της ‘ατομικής ιδιοκτησίας’ και την απάνθρωπη σκληρότητα του συστήματος της οικονομίας της αγοράς ” που αναφέρετε, δεν έχω κάτι να προσθέσω, είναι ο δικός σας τρόπος να ερμηνεύετε την πραγματικότητα γύρω σας και είναι σεβαστός. Μην θεωρείτε όμως πως είναι ο μόνος τρόπος για να ερμηνεύσει κανείς τον κόσμο. Προσωπικά έχω ταξιδέψει αρκετά και δεν έχω δει πιο ανθρώπινη χώρα από την Ελβετία. Φυσικά και έχουν προβλήματα αλλά είναι νομίζω μικρά σε σχέση με αυτά που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι στον υπόλοιπο κόσμο. Αν έχετε δει κάπου αλλού μια περισσότερο εύρυθμη, ανθρώπινη και βιώσιμη κοινωνία θα χαρώ να σας ακούσω.

      Χρησιμοποιείτε την έωλη κατηγορία του “πλυντηρίου” (που φυσικά είναι). Θα σας πω πολύ απλά: ας το κάνουμε και εμείς. Είναι ηθικοί οι φραγμοί που δεν το κάνουμε;

      Όσο αγορά τον 2ο Π.Π. νομίζω πως και πάλι αδικείτε κατάφωρα του φτωχούς Ελβετούς. Στην χώρα τους δεν υπήρχε άνθρωπος ο οποίος είχε (έστω και τυπικά) την δικαιοδοσία να παραδώσει την χώρα στους Γερμανούς ή σε οποιονδήποτε άλλο. Το δόγμα ουδετερότητας των Ελβετών ήταν και συνεχίζει να είναι αυτό της ένοπλης ουδετερότητας. Ξέρετε η ουδετερότητα δεν χαρίζεται αλλά κερδίζεται. Το ίδιο και η τραπεζική πίστη. Αλήθεια σε έναν αιώνα επαναστάσεων όπως ο 19ος που μπορούσε να διαφυλάξει καλύτερα την περιουσία του ο Ευρωπαίος πλην της Ελβετίας; Ο Χίτλερ δεν ήταν ηλίθιος, μετά τις πρώτες εχθροπραξίες με τους Ελβετούς κατάλαβε πως το τίμημα για να τους κατακτήσει θα ήταν μεγάλο. Η επόμενη κίνηση των Ελβετών θα ήταν να καταστρέψουν το σιδηροδρομικό τους δίκτυο και αυτό θα αποτελούσε τεράστιο πλήγμα για τους Ναζί (δείτε τα βιβλία Target Switzerland και The Swiss and the Nazis του Stephen P. Halbrook). Προτίμησαν λοιπόν και οι δύο μια συνεργασία που εξυπηρετούσε τους Γερμανούς και έδινε χρόνο (και όπως αποδείχτηκε και πλούτη για κάποιες ελίτ) στους Ελβετούς. Εσείς ως Ελβετός τι θα επιλέγατε αν τα “ξαδέλφια” σας “τρελαινόντουσαν”; Νομίζω είναι αστείο να φορτώνουμε στις πλάτες αυτού του μικρού συνοθυλεύματος κρατών και φυλών το αιματοκύλισμα της ανθρωπότητας. Δεν ήταν η δημοκρατία των Ελβετών που το προκάλεσε αλλά οι κοινοβουλευτικές ολιγαρχίες των “πολιτισμένων” κρατών. Μπορούμε, αν το επιθυμούμε, να είμαστε αυστηροί με τους Ελβετούς. Άδικοι όμως, όχι.

      Λέτε ότι άμεση δημοκρατία και καπιταλισμός δεν συνάδουν! Δηλαδή δεν μπορούμε ως δημοκρατική κοινωνία να επιλέξουμε τον καπιταλισμό ως οικονομικό σύστημα; Γιατί; Μήπως οι ιμπεριαλιστές αρχαίοι Αθηναίοι δεν ήταν δημοκράτες; Συγνώμη αλλά όλα αυτά είναι ως θέσεις εντελώς αυθαίρετες. Δεν νομίζω πως ενδιαφέρουν ούτε τους Ελβετούς, ούτε κανέναν άλλο.

      Αλήθεια, μπορείτε να μας δώσετε κάποια παραδείγματα από “στημένα δημοψηφίσματα για οριακές τροποποιήσεις νόμων ή ακόμα και για επουσιώδεις αλλαγές του Συντάγματος τους”. Είναι πολύ εύκολο να βρει κάποιος σχεδόν όλα τα δημοψηφίσματα στην Ελβετία (http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_Swiss_federal_referendums). Ποιο σας φαίνεται στημένο;

      Μήπως αυτό εδώ; (http://en.wikipedia.org/wiki/Swiss_executive_pay_referendum,_2013).

      Προσωπικά πιστεύω πως συγχέετε το πολιτικό με το οικονομικό. Μια δημοκρατία μπορεί να επιλέξει κάλλιστα τόσο τον καπιταλισμό όσο και τον σοσιαλισμό ως οικονομικό μοντέλο. Το ίδιο και η ολιγαρχία.Το σημαντικό (και η ειδοποιός διαφορά μεταξύ δημοκρατίας και ολιγαρχίας) είναι άλλο: ΠΟΙΟΣ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ; Ξέρετε κάποια κοινωνία (εννοώ κράτος και όχι κοινότητα) που οι πολίτες της αποφασίζουν για ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ και ΟΠΟΤΕΔΗΠΟΤΕ επιθυμούν, περισσότερο από ότι στην Ελβετία;

      Είναι βέβαια δικαίωμα σας να μην θέλετε να ονομάσετε την Ελβετία δημοκρατία. Πιστέψετε με όμως, αυτό μικρή σημασία έχει, και για τους Ελβετούς και για όλους εμάς που προσπαθούμε να μεγιστοποιήσουμε την ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ στο πολιτικό γίγνεσθαι μέσω των δημοψηφισμάτων. Και αυτό χωρίς το “καπέλωμα” ειδικών, γενικών γραμματέων και πεφωτισμένων πατερούληδων.

      Υ.Γ. Ξέχασα να αναφερθώ σε ένα σχόλιο σας σχετικά με την χρησιμότητα και την αναγκαιότητα των κομμάτων σε μία δημοκρατία. Αλήθεια δεν θεωρείτε πως είναι σημάδι τουλάχιστον ολοκληρωτισμού να απαγορεύσουμε στους ανθρώπους να δημιουργούν πολιτικές ομάδες; Διαβάστε το βιβλίο των Butler και Raney (Referendums around the World) και θα δείτε πόσο αποδυναμωμένα είναι αυτά (σε σχέση πάντα με αυτό που βλέπουμε σε άλλες χώρες) στην Ελβετία. Μια περίληψη μπορείτε να δείτε εδώ: https://referendumsforgreece.wordpress.com/2013/11/11/%CE%B1%CE%BC%CE%B5%CF%83%CE%B7-%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%B1-%CE%BA%CE%BF%CE%BC%CE%BC%CE%B1%CF%84/#more-330.

  19. Αρχικα να δωσω συγχαρητηρια, για το χρονο που εχετε αφιερωσει, για τη συγκεντρωση στοιχειων, προκειμενου να βρει «πατημα» η επιθυμια της εφαρμογης της δημοκρατιας.
    Εχω την εντυπωση ομως, οτι κανετε ενα λαθος, ειτε υπερασπιζομενοι τον Ελβετο πολιτη ειτε κατηγορωντας τον οτι με τη σιωπη του υποσκαπτει τη διεθνη ηθικη. Δεν ειμαστε Ελβετοι πολιτες, δεν ζουμε στην Ελβετια, αρα δεν εχουμε αποψη για το πως σκεπτεται ο Ελβετος πολιτης. Αν ο λαος της Ελβετιας δε ξερει οτι η χωρα του ειναι ενα πλυντηριο ξεπλυματος βρωμικου χρηματος η το ξερει, αλλα επειδη «βολευεται» γτ απο τη φορολογια των βρωμικων κεφαλαιων βελτιωνει το βιοτικο του επιπεδο και κανει τα στραβα ματια, νομιζω οτι αφορα εκεινον και οχι εμας. Απο την εμφανιση του ανθρωπου στη γη, θαρρω πως υπαρχει, η συγκρουση του καλου με το κακο, του ηθικου με το ανηθικο. Αυτο που χαρακτηριζει ηθικη η ανηθικη μια χρονικη περιοδο ειναι αν η αποκλιση της ανηθικοτητας απο την ηθικη ειναι τεραστια (οπως τα χρονια που ζουμε τωρα). Αν οι εκφραστες της διαφθορας ειναι κατα πολυ περισσοτεροι απο τους ανθρωπους με ηθικες αξιες. Η εποχη μας λοιπον χαρακτηριζεται παρακμιακη, γιατι πολυ απλα η διαφθορα εχει γινει πλεον ανεξελεγκτη.
    Ερωτηση: Ποση σημασια εχει η εφαρμογη της δημοκρατιας, οταν η πλειοψηφια ενος λαου ειναι συνενοχη στη παρακμη, γτ δεκαετιες τωρα λειτουργει με σκοπο το ατομικο του συμφερον, γιατι μοναδικος σκοπος του ηταν η ψηφος βολεματος, γιατι αδιαφορει για τη δημοσια παιδεια που νοσει,γιατι αντιδραει και γινεται αγανακτισμενος οταν οι εκφραστες του κεφαλαιου του παιρνουν το σπιτι ΤΟΥ, οτν την ωρα που ο διπλανος του εμενε ανεργος εκεινος ελεγε «δε βαριεσαι, εγω δουλευω». Μηπως εχει σημασια η ποιοτητα και οχι η ποσοτητα? Με ποιο δικαιωμα θα πρεπει να επιτρεψω σε αυτον τον γελοιο και αμορφωτο λαο να αποφασιζει για τη ζωη τη δικη μου και των παιδιων μου, που τους μεγαλωσα με το «εμεις» και οχι με το «εγω». Πως λοιπον θα πρεπει να δεχτω στο ονομα της δημοκρατιας (που-για να μην παρεξηγηθω- ειμαι φανατικος οπαδος της), οτι εχει την ιδια βαρυτητα η γνωμη μου για το κοινο συμφερον με αυτη του «παρτακια» λαου? Με αυτον που οταν το συνδικαλιστικο μας οργανο κατεβαινε σε απεργια εμενε στο γραφειο του κι εγω εχανα τα μεροκαματα? Αλλα οταν πετυχαιναμε κατι τα καρπωνοταν και αυτος. Με ποιο δημοκρατη λαο να συμπορευτω λοιπον και να συναποφασισω?
    Μηπως τελικα πρεπει πρωτα να ξεκινησουμε με τη μορφωση μας και μετα με την εφαρμογη δημοκρατικων πρωτυπων? Για να εχει ουσια και αποτελεσμα ο αγωνας μας??
    Ευχαριστω για τη φιλοξενια.

    • Και εμείς σας ευχαριστούμε για τον χρόνο που αφιερώσατε να σχολιάσετε

      Θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί σας πως έχει μικρή σημασία (ίσως απλά καμία) να κρίνουμε τους Ελβετούς και την κοινωνία που έχουν δημιουργήσει. Το ίδιο πιστεύω και για την περίπτωση της αρχαίας Αθήνας και των κατοίκων της. Το σημαντικό δεν είναι το ΤΙ αποφάσισαν αλλά το ΠΩΣ. Το τι αποφάσισαν οι αρχαίοι Αθηναίοι και το τι αποφασίζουν σήμερα οι Ελβετοί έχει ένα κάποιο νόημα μόνο για αυτούς που επιθυμούν μέσα από αυτό (το ΤΙ) να κρίνουν με έναν ασφαλή τρόπο το ΠΩΣ. Να κρίνουν δηλαδή το σύστημα (λήψης αποφάσεων στην συγκεκριμένη περίπτωση) και όχι το υποκείμενο.

      Όσο αφορά την Ελβετία ως “πλυντήριο” (αλλά και τα αντίστοιχα των Λουξεμβούργου, Κύπρου, Αγγλίας, Ισραήλ, Αιγύπτου, Ρωσίας, νήσων Καϊμάν και δεκάδων άλλων), το προσωπικό μου ενδιαφέρον και επιθυμία είναι να καταφέρουμε να ελαχιστοποιήσουμε, ως λαός, τα “φαινόμενα Θέμου”, παρά το που ο τελευταίος θα προσπαθήσει να κρύψει τις “οικονομίες” του.

      Θα έρθω όμως στην ουσία του σχόλιου σας γιατί αυτό είναι που μας ενδιαφέρει. Ρωτάτε αν ίσως πρέπει να ξεκινήσουμε με την μόρφωση μας και στην συνέχεια να υιοθετήσουμε θεσμούς πραγματικής δημοκρατίας. Όμως είμαστε υπεύθυνοι για την μόρφωση μας; Την ελέγχουμε; Δεν μιλώ εδώ για την προσωπική πορεία του καθενός μας. Αυτή είναι σπουδαία ως διεργασία αλλά το σημαντικό είναι η παιδεία που διαμορφώνει σε όλους μας το πλαίσιο της ίδιας μας της ζωής, το πως αντιλαμβανόμαστε και αλληλεπιδρούμε με τον κόσμο γύρω μας. Κάθε πολιτικό σύστημα αναπαράγεται μέσα από την εκπαίδευση. Η ολιγαρχία μέσω της ολιγαρχικής και η δημοκρατία μέσω της δημοκρατικής εκπαίδευσης. Ο κόσμος που περιγράφετε με τόσο μελανά χρώματα είναι προϊόν της δικής μας, ξεκάθαρα ολιγαρχικής, εκπαίδευσης. Δεν είμαστε έτσι, εκπαιδευτήκαμε να είμαστε έτσι. Όπως επίσης ο άνθρωπος δεν είναι εκ φύσεως δημοκράτης, εκπαιδεύεται να λειτουργεί έτσι. Και το ερώτημα είναι: μπορούμε να επιλέξουμε; Μπορούμε να επιλέξουμε μεταξύ μίας ολιγαρχικής και μίας δημοκρατικής παιδείας; Σκεφτείτε ένα παιδί το οποίο βρίσκεται σε μια τάξη “ολιγαρχικού σχολείου” και ένα άλλο το οποίο βρίσκεται αντίστοιχα σε μία τάξη ενός δημοκρατικού σχολείου. Ποιο από τα δύο θα είναι περισσότερο ευτυχισμένο; Ποιο θα είναι περισσότερο δημιουργικό; Ποιο θα είναι (ή θα του επιτρέπετε να είναι) περισσότερο επιθετικό;

      Η δημοκρατία δεν προϋποθέτει πολιτειακή παιδεία. Είναι η ίδια σχολείο πολιτειότητας. Διαφορετικά είναι σαν να λέμε πως είναι προϋπόθεση για να γίνει δεκτό ένα παιδί σε ένα σχολείο να γνωρίζει εκ των προτέρων αυτά τα οποία θα διδαχθεί σε αυτό. Όπως ακριβώς κάποιος γίνεται γιατρός στο νοσοκομείο και μηχανικός στο εργοστάσιο έτσι ακριβώς και εμείς γινόμαστε πολίτες μέσω της συμμετοχής μας στα κοινά. Το σημείο κλειδί είναι η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ. Ας ξεχάσουμε λέξεις όπως η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. Έχουν βιασθεί και διαστεβλωθεί αρκετά για να έχουν χάσει το πραγματικό τους νόημα. Η δική μας πρόταση είναι να εστιάσουμε στην ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ. Στην συμμετοχή που το υπάρχον πολιτικό σύστημα μας έχει αποκλείσει από αυτήν. Αποφασίζουμε με έναν εντελώς έμμεσο τρόπο (αποφασίζουμε το ποιος θα αποφασίζει ερήμην μας!) και αυτό μόνο μία φορά κάθε τέσσερα χρόνια.

      Λέτε πως φοβάστε τις αποφάσεις του λαού μας. Όμως σκεφτείτε ότι είναι ο ίδιος λαός που αποφασίζει για αυτούς που μας κυβερνούν. Έχουμε δεχτεί (θέλω να πιστεύω) πως είμαστε οι μόνοι που μπορούμε να αποφασίζουμε για το ποιος θα μας κυβερνά. Αν δεν το κάνουμε εμείς, ποιος θα το κάνει; Μια τέτοια όμως επιλογή είναι πολύ περισσότερο δύσκολη από το να αποφασίσουμε ορθά για ξεχωριστά και συγκεκριμένα ζητήματα. Επιτρέπουμε σε κάποιον που δεν εμπιστευόμαστε τις ικανότητες του να οδηγήσει ένα λεωφορείο γεμάτο ανθρώπους αλλά του αρνούμαστε να κάνει μια βόλτα με ένα ποδήλατο. Έχει αυτό κάποιο νόημα;
      Για να μην μακρηγορώ, περιγράφετε απόλυτα εύστοχα τις παθογένειες μιας ολιγαρχικής κοινωνίας, της δικής μας. Η δημοκρατική την οποία επιθυμούμε θα είναι κατά πολύ καλύτερη. Με τα δικά της προβλήματα αλλά σε καμία περίπτωση τόσο δυσβάστακτη με αυτή που ζούμε.

  20. Παράθεμα: Μαθήματα από τα δημοψηφίσματα στην Ελβετία | referendumsforgreece

  21. Παράθεμα: Μαθήματα από τα δημοψηφίσματα στην Ελβετία | Ελβετία και δημοκρατία

  22. Παράθεμα: Άλλη μία ημέρα δημοψηφισμάτων για τους Ελβετούς | Ελβετία και δημοκρατία

  23. Παράθεμα: Τελικά υπάρχει πουθενά δημοκρατία; | TROKTIKO 2

  24. Παράθεμα: Τελικά υπάρχει πουθενά δημοκρατία; – Υπηρεσιακή Ενημέρωση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s