Βία, ένα μη (;) πολιτικό κείμενο

Image

Τις τελευταίες ημέρες γίναμε μάρτυρες επεισοδίων τα οποία κατέδειξαν έντονα την βία ως σημαντικό στοιχείο της ζωής μας. Είδαμε προπηλακισμούς σε τηλεοπτικά πάνελ αλλά και μια δολοφονία ενός διαρρήκτη από έναν νεαρό. Είδαμε ακόμα ένα μέρος αυτής της κοινωνίας να διασκεδάζει ή ακόμα και να ικανοποιείται από τους παραπάνω προπηλακισμούς, ενώ ταυτόχρονα ένα άλλο μέρος της χειροκροτούσε την αποφυλάκιση  του νεαρού δολοφόνου. Άραγε αναρωτιόμαστε τι είναι η βία, που εκκολάπτεται και τι την συντηρεί; Προφανώς είναι ένα φαινόμενο ιδιαίτερα σύνθετο. Μας δικαιολογεί όμως κάτι τέτοιο να μην προσπαθούμε να δούμε τους μηχανισμούς της;

Η βία όπως λίγο πολύ όλα τα πράγματα ξεκινά στην οικογένεια. Αυτό είδαμε και στο γνωστό επεισόδιο Κασιδιάρη – Κανέλλη. Οι αντισυστημικοί μαύροι φασίστες συγκρούσθηκαν με τα συστημικά κόκκινα αδέλφια τους. Δεν τους χαρακτηρίζω ιδεολογικά ως αδέλφια. Αυτό που τους αδελφοποιεί είναι η φασιστική τους νοοτροπία. Εδώ οφείλω να δώσω έναν ορισμό της λέξης φασίστας. Θα είναι προσωπικός, διαισθητικός και πιθανότατα όχι πλήρης. Για εμένα όμως ορίζει όσο το δυνατό περισσότερο απλά αλλά και ουσιαστικά την ουσία της λέξης. Φασίστας είναι ο μισαλλόδοξος, ο δογματικός. Φασίστας είναι ο άνθρωπος που δεν διερωτάται για την πίστη του σε κάτι, για τον εαυτό του και τους ανθρώπους γύρω του. Ο άνθρωπος που θεωρεί τον εαυτό του και το προσωπικό του δόγμα αλάνθαστα. Ο άνθρωπος που ουρλιάζοντας ή τσιρίζοντας δεν σου επιτρέπει να εκφραστείς. Αυτός ο άνθρωπος θα φτάσει μοιραία στην βία. Το αλάνθαστο του δόγματος του δίνει το άλλοθι. Ο Σιοράν είχε πει ότι αυτός που έχει βρει την αλήθεια του είναι ικανός για το μεγαλύτερο έγκλημα. Τι δικαιολογεί την Κανέλλη και από πού αντλεί το δικαίωμα να αποκαλεί τον Κασιδιάρη ‘φασισταριό’; Πως θα μπορούσε ο ψυχικά διαταραγμένος Κασιδιάρης (δείτε το πώς ανοιγοκλείνει τα μάτια του, πως αναπνέει όσο περιμένει να σταματήσει ο Καψής την τρομοκρατία του : http://www.youtube.com/watch?v=Qc2Y2p7d2U8) να λειτουργήσει διαφορετικά από να την αποκαλέσει ‘παλιοκομμούνι’; Γιατί η Δούρου παρασύρθηκε σε αυτή την αδιέξοδη αντιπαράθεση; Μήπως θα ήταν προτιμότερο να χρησιμοποιήσει το πολύ όμορφο  χαμόγελο της λίγο νωρίτερα; Γιατί ήταν ανάγκη η Κανέλλη να χειροδικήσει (έστω και διαμέσου του ‘ελαφρύτατου’ Ριζοσπάστη) ενάντια στον Κασιδιάρη; Γιατί δεν χαμογέλασε και αυτή όπως η Δούρου και γιατί δεν ζήτησε από τον Παπαδάκη να παρακαλέσει τον Κασιδιάρη να αποχωρήσει; Βλέπετε την ‘εξέλιξη’, την διαδοχή της βίας; Τέλος, γιατί ο Κασιδιάρης έφτασε στο σημείο να επιτεθεί στην Κανέλλη; Δεν θέλω να τον δικαιολογήσω ούτε να τον δαιμονοποιήσω. Απλά ρωτώ γιατί. Σημασία δεν έχουν οι συγκεκριμένοι άνθρωποι και οι συμπεριφορές τους αλλά οι μηχανισμοί που τους (μας) δημιουργούν και τους (μας) συντηρούν. Το να δαιμονοποιείς κάποιον είναι εύκολο αλλά ελάχιστα αποτελεσματικό στην αντιμετώπιση αυτής ακριβώς της κακοδαιμονίας. Το να δεις τον μηχανισμό και να προσπαθήσεις να τον αποδυναμώσεις είναι δύσκολο αλλά και ουσιαστικό. Εδώ θα σας προτείνω να διαβάσετε οπωσδήποτε το ‘Τίποτα δεν είναι ιερό όλα μπορούν να λεχθούν’ του πολύ μεγάλου Ραούλ Βανεγκέμ. Μπορείτε να φανταστείτε τον Κασιδιάρη να χαμογελά; Εγώ όχι. Δεν χαμογελά και δεν χαμογελάμε γιατί πολύ απλά δεν αγαπάμε την ζωή. Μας έχουν διδάξει πολύ καλά την αγάπη και την πίστη στον θάνατο. Η οικογένεια μας, το σχολείο, η εκκλησία, ο στρατός, το κράτος μας έχουν εκπαιδεύσει καλά να δεχόμαστε και να αναπαράγουμε την βία. Εν μέσω μιας βαθύτατης οικονομικής αλλά κυρίως πολιτικής και πολιτισμικής κρίσης το διαδίκτυο βρίθει από πολιτικά (;) σχόλια που μας προτρέπουν να πάρουμε τα όπλα….. Πολύ σωστά κάποιος αναγνώστης ενός από τα παραπάνω σχολίασε με μια δόση ειρωνίας : (να πάρουμε τα όπλα) και ο μεγαλύτερος χασάπης κερδίζει. Για να μην ξεχνάμε ότι ακόμα υπάρχουν άνθρωποι δείτε το πώς ο Κολλάτος ‘στάθηκε’ απέναντι σε αντίστοιχη κατάσταση (http://www.youtube.com/watch?v=-uSUyPfMc-g&feature=results_main&playnext=1&list=PLD41D648F824ECD1D). Προσέξτε τις φράσεις και το ήθος του αλλά κυρίως αυτό το οποίο λέει στον Τριανταφυλλόπουλο όταν αυτός διαρρηγνύει τα ιμάτια του λέγοντας ότι είναι ανεπίτρεπτα αυτά τα πράγματα : ….γιατί είναι ανεπίτρεπτα; Η ζωή μας είναι.

Είχαμε βέβαια και το ανθρωποκυνηγητό της Παιανίας και το μοιραίο του αποτέλεσμα. Αν δεν καταλάβουμε ότι η βία είναι ένα φαινόμενο που ανατροφοδοτείται από την ίδια της την ύπαρξη είμαστε καταδικασμένοι να ζήσουμε ως κοινωνία πολλούς τέτοιους θανάτους (‘αθώων’ και ‘ενόχων’, ‘θυτών’ και ‘θυμάτων’). Εδώ η τοπική κοινωνία χειροκροτεί τον δολοφόνο, οι χειροκροτούντες γεμίζουν τις καραμπίνες τους και οι επίδοξοι διαρρήκτες διαπιστώνουν ότι πλέον ακόμα και αν ο στόχος τους είναι 100 ευρώ πρέπει να είναι εξοπλισμένοι εκτός των άλλων με ένα όπλο και με μηδενικό σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή. Αλήθεια πόσο κοστίζει η ανθρώπινη ζωή; Πενήντα, εκατό ευρώ, μια προσβολή απέναντι στην μητέρα μας ή μήπως την διάρρηξη της ιερότητας του προσωπικού μας χώρου; Θα επανέλθω στον Βανεγκέμ για να ρωτήσω : πότε και πως θα πάψουμε να αγαπούμε τον θάνατο;

Αυτή η κοινωνία σαπίζει. Εδώ και δεκαετίες. Υπήρξαν στιγμές που θα έπρεπε να χάσουμε τον ύπνο μας. Στιγμές σαν αυτή που δίπλα μας κάποιοι βίαζαν την Κούνεβα να πιεί βιτριόλι. Αλήθεια που ήμασταν τότε όλοι εμείς; Που ήταν η ελληνική κοινωνία; Πως συνεχίσαμε να κοιμόμαστε ήσυχοι τα βράδια; Και τι περιμέναμε και περιμένουμε να συμβεί για να βγούμε από την νάρκη μας;

Αγαπητοί μου συνάνθρωποι η βία βρίσκεται μέσα μας. Εκεί πρέπει να την αναζητήσουμε και εκεί – αφού την δεχτούμε και μάθουμε να την αναγνωρίζουμε – να την εξουδετερώσουμε. Μέσα μας, στην οικογένεια μας και στην γειτονιά μας. Εκεί θα αντισταθούμε στην α-νόητη και θανατερή γοητεία της.

Κάποιος ήρωας του Τολστόϊ διαπιστώνει τα τρία πράγματα που λείπανε από τους Ρώσους της εποχής του : ΜΟΡΦΩΣΗ, ΜΟΡΦΩΣΗ και ΜΟΡΦΩΣΗ. Μήπως λείπουν και από εμάς;

Τα παρακάτω δεν θα σας δώσουν εύστοχες απαντήσεις. Θα σας δημιουργήσουν ίσως όμως κάποιες ουσιαστικές ερωτήσεις.

ΡΑΟΥΛ ΒΑΝΕΓΚΕΜ : ‘Τίποτα δεν είναι ιερό όλα μπορούν να λεχθούν’

ΠΡΙΜΟ ΛΕΒΙ : ‘Εάν αυτό είναι άνθρωπος’ αλλά και το ‘Αυτοί που βούλιαξαν και αυτοί που σώθηκαν’

ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ : ‘Ο κόσμος είστε εσείς’ ή οποιοδήποτε άλλο

ΧΑΝΑ ΑΡΕΝΤ : ‘Περί βίας’, ‘Ο Άϊχμαν στην Ιερουσαλήμ – Η κοινοτοπία του κακού’

Αλλά και τα κινηματογραφικά αριστουργήματα

ΚΥΝΟΔΟΝΤΑΣ του Λάνθιμου

ΚΡΥΜΜΕΝΟΣ, ΛΕΥΚΗ ΚΟΡΔΕΛΛΑ και ΔΑΣΚΑΛΑ ΤΟΥ ΠΙΑΝΟ του Χάνεκε

Advertisements

27 thoughts on “Βία, ένα μη (;) πολιτικό κείμενο

  1. Πολύ καλό, φίλε.

    Ξεχνάς όμως κάτι: η βία βρίσκεται και έξω μας. Είναι το κοινωνικό (ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής) και το πολιτικό σύστημα (δεν αποφασίζουν οι πολλοί αλλά οι κατέχοντες το κράτος) που μας βιάζουν απ’ όταν ερχόμαστε σ’ αυτή τη ζωή.

    Και η συζήτηση συνεχίζεται …………..

    • Διονύση ίσως έχεις δίκιο. Αν και μίλησα για μηχανισμούς (σχολείο, εκκλησία, κράτος και πολιτικό σύστημα) νομίζω ότι συχνά προσπαθώ να ρίξω το βάρος στις δικές μου πλάτες. Δεν το κάνω ούτε από έπαρση ούτε από ψευτοηρωισμό. Νοιώθω ότι ακόμα και αν είναι λίγο άδικο κάποιες φορές για εμένα – ή κάποιους ανθρώπους γύρω μου – το προτιμώ ως πιο ‘ασφαλές’. Αν νιώθεις ότι τα δεινά σου οφείλονται σε κάτι έξω από εσένα (τον θεό, το καταραμένο σύστημα, την μοίρα, τους άλλους….) υπάρχει ο κίνδυνος να παραιτηθείς. Αν πεις όμως ότι, η μεγαλύτερη ευθύνη για αυτό που ζεις είναι δική σου, τότε αναγκαστικά πρέπει να δράσεις για κάτι καλύτερο. Υπάρχουν περιπτώσεις που πραγματικά – και ίσως χωρίς να έχεις καμιά προσωπική ευθύνη – είσαι θύμα ενός άδικου κόσμου. Αυτό όμως δεν μπορώ να το δεχτώ για εμένα. Μπορεί σε έναν βαθμό (πιθανότατα πολύ μεγάλο) να είμαστε όλοι θύματα ενός συστήματος αλλά το ερώτημα είναι άλλο. Κάνω ότι μπορώ για να επιτεθώ σε αυτό το σύστημα και τα στερεότυπα του εντός μου και εκτός μου; Όσο μια ειλικρινής απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι αρνητική δεν δικαιούμαι να γκρινιάζω και να μεταθέτω το βάρος αλλού. Αν εγώ (προσωπικά αλλά και ως μονάδα μιας κοινότητας) δεν μπορώ να αλλάξω, δεν θα αλλάξει ο κόσμος μου.

      Μπορεί να είμαι λάθος (πιθανότατα). Ψάχνοντας – και με την βοήθεια καλών φίλων που μου υπενθυμίζουν κάποια πράγματα- θα το βρω.

      Και μια και πλησιάζουν οι μέρες θα ήθελα να σε ρωτήσω κάτι. Ξέρω ότι αγαπάς το βουνό, η ‘επανάσταση’ όμως μπορεί να ξεκινήσει και από την θάλασσα. Ρίξε μια ματιά και στους Πειρατές. Ακόμα και αν έχεις αποφασίσει για την ψήφο σου, μπορείς να πεις ένα γεια και να σχολιάσεις το πρόταγμα τους για Άμεση Δημοκρατία και τους θεσμούς της (ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ). Θα ήθελα να είχα τον χρόνο και το ‘κουράγιο’ να επικοινωνήσω με όλα τα κόμματα (τώρα που το σκέφτομαι μπορεί και να είναι υποχρέωση μου). Να επικοινωνήσω λέγοντας τους τι σκέφτομαι για όλα όσα ζούμε και να τους ζητήσω μια απάντηση. Για παράδειγμα θα είχε ενδιαφέρον να τους καλέσεις να απαντήσουν ποια είναι η θέση τους για το Δημοψήφισμα όταν καλείται από τον λαό. Ξέρω, για αρκετά από αυτά θα χάσω απλά τον χρόνο μου. Θα είχε όμως ενδιαφέρον.

      • Για τη βία:

        να συμπληρώσω κάτι που αναφέρει συχνά ο πιτσιρίκος (http://pitsirikos.net/)

        Χωρίς Δικαιοσύνη, δεν υπάρχει Ειρήνη.

        Τώρα για τους Πειρατές θα το έχω υπόψη μου. Αλλά επί του πρακτέου:

        είναι αναγκαίο ένα πολιτικό κίνημα που θα αναγκάσει όπως λες τα κόμματα να απαντήσουν στην ατζέντα του.
        Ένα πολιτικό κίνημα που θα αποτελείται από πολίτες όλων των ιδεολογικών αποχρώσεων οι οποίοι όμως θα συμφωνούν σε 4 – 5 αιτήματα και δεν θα κάνουν πίσω με τίποτα. Θα τα υποστηρίζουν πάση θυσία.
        Τα αιτήματα θα μπορούσαν να είναι:
        – συνταγματική αναθεώρηση για την καθιέρωση δημοψηφισμάτων απ’ τα κάτω.
        – συνταγματική αναθεώρηση για την καθιέρωση πραγματικά ανεξάρτητης δικαιοσύνης (με εκλογή δικαστών κ.λ.π.)
        – απλή αναλογική
        – ……………

  2. Διονύση, με αφορμή το τελευταίο σου σχόλιο, θα επιμείνω, ρίξε μια ματιά στους Πειρατές, γιατί επί της ουσίας αυτό λένε. Ξεκίνησαν με βασικό πρόταγμα την ‘ελευθερία’ του διαδικτύου αλλά έχω την εντύπωση ότι όσο προχωρούν τόσο ανεβάζουν στις πρώτες (αν όχι πρώτη) θέσεις της ατζέντας τους την Άμεση Δημοκρατία και τα Δημοψηφίσματα. Αν υπάρχει ο σπόρος γιατί να μην τον υποστηρίξουμε. Όταν βρεις τον χρόνο δες αυτό :http://www.ert.gr/webtv/index.php/component/k2/item/5137-Proeklogikh-sygkentrwsh-komma-PEIRATW%CE%9D-ELLADOS-13-06-2012.html. Και θυμήσου, οι άνθρωποι δεν είναι πολιτικοί, αλλά φαίνονται να έχουν πάρει σοβαρά την υπόθεση πολίτης. Νομίζω ότι αυτό είναι το σημείο κλειδί.

  3. Αγαπητοί συν-blogger,

    Εντελώς συμπτωματικά συνάντησα το παρόν ιστολόγιο και διαπιστώνω το πόσο σοβαρά θέματα θέτει.
    Σ’αυτό το πεδίο θα ήθελα να μου επιτρέψετε μερικούς δικούς μου προβληματισμούς…

    Θα ήθελα να μου διακρίνατε κατά την άποψή σας τη διαφορετικότητα των εννοιών βία/αντί-βία, γιατί εκείνο που κατατίθεται είναι μια ομογενοποίηση των δύο αυτών πρακτικών. Υπάρχει διαφορά ποιοτική τόσο στους φορείς όσο και στο ιδεολογικό έρεισμα?

    Επίσης από τα γραφόμενα διαφαίνεται το ζήτημα της δημοκρατικότητας στην άμεση βάση του.
    Εδώ πιστεύω πως άρρητα υποδηλώνεται ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν εγγενή τη διάσταση της πολιτικότητάς τους. Είναι όμως έτσι? Δηλαδή, πολίες γεννιώμαστε ή γινόμαστε?

    Σε ότι αφορά την ταινία του Λάνθιμου, το ερωτηματικό που τίθεται από την ταινία, ψηλαφίζει την αιτία που μορφώνει στον άνθρωπο τη διάσταση της κριτικής σκέψης τόσο στην παράσταση του έξω, όσο και στην αναπαράστασή του στο εσωτερικό του ανθρώπου.

    Ευχαριστώ και περιμένω με αγωνία τα σχόλιά σας…

    Καλή συνέχεια και συγχαρητήρια για το blog!!!

    Βίκυ

    • Βίκυ γεια σου.

      Σε ευχαριστώ για τα σχόλια σου. Θα ξεκινήσω λέγοντας ότι δεν μπορώ να καταλάβω τι ακριβώς σημαίνει αντί-βία. Είναι η βίαιη ‘απάντηση’ στην βία; Και αν ναι, μπορούμε να την δικαιολογήσουμε επειδή ακριβώς αποτελεί μια απάντηση; Ποια είναι τα όρια της βίας πέρα των οποίων ‘δικαιολογούμαστε’ να απαντήσουμε με βία; Σε ποιο σημείο έντασης βίας ‘πρέπει’ να φτάσουμε; Νομίζω ότι το καθένα από τα παραπάνω χρειάζεται σελίδες επί σελίδων για να διερευνηθεί. Αυτό το οποίο πιστεύω είναι ότι δεν πρέπει να μπαίνουμε σε αυτό το παιχνίδι. Η βία ανατροφοδοτείται, διογκώνεται και εν τέλει καταστρέφει. Προτιμώ όταν την δεχτώ να προσπαθήσω να την αποφύγω και να αποχωρήσω παρά να μπω σε μια διαδικασία η οποία σίγουρα θα έχει πολύ σοβαρότερα και πιθανότατα μη αναστρεπτά αποτελέσματα. Το ερώτημα είναι μπορώ; Αν έχω την ισχύ να ανταποδώσω την βία, έχω ταυτόχρονα και την ευφυΐα να καταλάβω το ανόητο της πράξης μου; Με άλλα λόγια, μπορώ να νικήσω την βία μέσα μου;

      Δεν λέω ότι αυτοί που χρησιμοποιούν βία και τα ιδεολογικά τους ερείσματα είναι ίδια. Στον βαθμό όμως που καταφεύγουν στην βία – όταν μπορούν να την αποφύγουν – είναι απλά ΒΙΑΙΟΙ. Και αυτό, σε μεγάλο βαθμό για εμένα , μειώνει και την όποια αλήθεια της ιδεολογίας τους.

      Η Δημοκρατία (η μία και μόνη, άμεση και συμμετοχική) σίγουρα δεν είναι πανάκεια. Αποτελεί όμως μια πολύ αξιόλογη πρόταση και λύση για πολλά από τα προβλήματα που μειώνουν κάθε ημέρα την αξία της ζωή μας. Δες για παράδειγμα πόσο αποδυναμώνει την βία μία Δημοκρατική παιδεία. Μια παιδεία που σου μαθαίνει να σέβεσαι την άποψη του άλλου, που καταδεικνύει στην καθημερινότητα ότι η ευρύτητα και το ‘μεγάλωμα’ της κοσμοθεωρία μας μπορεί μόνο να ωφεληθεί από την ‘αντίθετη’ άποψη του συμπολίτη μας. Μια παιδεία που σου μαθαίνει να σέβεσαι τους μειοψηφούντες, να προτιμάς λύσεις συναινετικές και ακόμα και αν είσαι σίγουρος για τον εαυτό σου και τις απόψεις σου, να αποφεύγεις ακραίες θέσεις και πράξεις.

      Δεν μπορώ να δω τον άνθρωπο ως μη πολιτικό ον. Αν κάποια στιγμή βρισκόμουν απόλυτα μόνος σε ένα ερημονήσι τότε ναι η πολιτική μου υπόσταση θα νεκρωνόταν. Από την στιγμή όμως που έρχομαι σε επαφή με άλλους ανθρώπους είμαι μοιραία πολιτικό ον. Για να γίνω βέβαια πολίτης σε μια κοινωνία με την μορφή που έχει η δικής μας απαιτούνται και άλλα πράγματα και εκεί τον λόγο έχει η παιδεία.

      Δεν είχα σκεφτεί ποτέ έτσι την ταινία του Λάνθιμου. Έχεις όμως δίκιο. Αυτό είναι και το σπουδαίο σε ένα μεγάλο έργο. Η ανοικτότητα του σε ιδέες και ερμηνείες.

      Να είσαι καλά
      Πέτρος

      • Αγαπητέ Πέτρο,

        ευχαριστώ για την διεξοδική απάντηση και την αναλυσή σου.

        Το ζήτημα της αντί-βίας είναι η πρακτική αντίστασης σε καταστάσεις «έκτακτης ανάγκης» που προκύπτουν από την κρατική εφαρμογή μοντέλων έντονου μετασχηματισμού, με τη χρήση μέσων όπως η τρομολαγνεία που παρατηρήσαμε στις τελευταίες εκλογές. (βλέπε δόγμα του σοκ κτλ).

        Ένα ερώτημα: μπορεί να υπάρξει πολιτική απάντηση στο φαινόμενο του ναζισμού?
        Αν πούμε πως ναι, τότε πως ερμηνεύεται το σύμπτωμα με το επεισόδιο της Κανέλη?
        Δηλαδή, μπορούμε να αφήσουμε αναπάντητες τις ναζιστικές προκλήσεις?
        Σκέψου πως η κοινωνία και οι πρακτικές μας δεν μπορεί να είναι χωρίς πολιτικό και ιδεολογικό έρμα.

        σχετικά με την πολιτικότητα, αν θεωρήσουμε ότι είναι εγγενής πώς θα αναλύσουμε το αποτύπωμα της κάλπης? Οι μεγάλες ηλικίες είναι συντηρητικές γιατί είναι λιγότερο μορφωμένοι ή γιατί δεν πιστεύουν στην αλλαγή καταστάσεων λόγω φόβου? αυτό άλλωστε δεν είναι και ο συντηρητισμός. η αδυναμία του να προσεγγίσουμε ενα εναλλακτικό / διαφορετικό μοντέλο?

        από τη στιγμή που η παιδεία είναι έκφραση και φορέας του κρατισμού και της συντήρησης πώς ο άνθρωπος θα αποκτήσει κριτική στάση? (ιδού και η αποτύπωση του Λάνθιμου).

        Ευχαριστώ για το χρόνο και την απάντηση!!!

        καλό κουράγιο…

  4. Γεια σας, φίλοι.

    Νομίζω στο ντοκιμαντέρ ΚΑΤΑΣΤΡΟΪΚΑ αναφέρεται πως στη Μεγάλη Βρετανία υπάρχει νόμος που απαγορεύει τη διαδήλωση εργαζομένων έξω από επιχειρήσεις θεωρώντας τες ως βίαιες ενέργειες. Τρομοκρατούν λέει του εργαζόμενους που προσέρχονται στην εργασία τους.

    Στη Καναδά ψηφίσθηκε νόμος με εξωφρενικές διατάξεις που αφορούν τη συμμετοχή και τη δράση του φοιτητικού κινήματος ενάντια στη περαιτέρω ιδιωτικοποίηση της παιδείας. Απαγορεύουν μέχρι και το να φοράει κάποιος το σήμα του κινήματος εκτός των διαδηλώσεων, π.χ. στο μετρό. Μάλλον για να μην αναγνωρίζονται μεταξύ τους τα μέλη του κινήματος ή για να μην τρομοκρατούνται οι συμπολίτες τους.

    Μήπως εν τέλει στις μέρες μας ακόμα και ο Γκάντι θα θεωρούνταν ένας βίαιος τρομοκράτης; Οργάνωνε τις κινήσεις εκατομμυρίων συμπατριωτών του σε μη βίαιες (;) στάσεις ανυπακοής. Αν αυτό δεν τρομοκρατεί τους φιλήσυχους αποικιοκράτες τότε τι τους τρομοκρατεί;

    Σε μια διχασμένη κοινωνία όπου οι κυρίαρχοι κάθε φορά τα θέλουν όλα (βλέπε μνημονιακή Ελλάδα) ο καθημερινός άνθρωπος μπορεί να βρεθεί ανά πάσα ώρα και στιγμή στο στόχαστρο της βίαιης πολιτικής. Θα του αφαιρέσουν δικαιώματα και θα του επιβάλλουν υποχρεώσεις χωρίς να τον ρωτήσουν ούτε στιγμή.

    Βέβαια το ερώτημα παραμένει. Είμαστε υπέρ της βίας; Μπορεί να δικαιολογηθεί η βία;

    Εδώ σκέφτομαι του Αρχαίους Αθηναίους που έστησαν άγαλμα στους τυραννοκτόνους.
    Ακόμα να αναφέρω το Σπάρτακο αλλά και το Καραΐσκάκη με το Κολοκοτρώνη.

    Αλλά ας έρθουμε και στο σήμερα. Είμαι κατά της βίας, όσο μου επιτρέπουν οι καταστάσεις. Θα την αποφύγω όσο και όπου μπορώ. Γιατί η άσκηση της βίας επιβάλλει λογικές αυταρχισμού και ιεραρχίας μεταξύ των αγωνιζόμενων πολιτών. Με λίγα λόγια η βία ανταγωνίζεται τη Δημοκρατία. Αυτό όμως το ξέρουν και οι από πάνω. Γι’ αυτό και όταν κινδυνεύουν τα συμφέροντά τους ωθούν τα πράγματα στα άκρα για να τους μοιάσουν οι από κάτω.

    Για να αποφύγουμε τη βία ένας τρόπος υπάρχει. Η κινητοποίηση χιλιάδων, εκατομμυρίων σε ανυποχώρητο αγώνα. Όταν υποχωρείς λίγο παραδίνεσαι πολύ.
    Τότε πράγματι οι μάζες, ο λαός τρομοκρατεί και βιάζει τους κυρίαρχους. Αλλά τι να κάνουμε έτσι είναι η ζωή.

    Α, και να μην ξεχνάμε. Η Δημοκρατία έδωσε το κώνειο στο Σωκράτη.

    • Γεια σου Διονύση

      Στο τέλος μου τα χάλασες λίγο (αστειεύομαι). Το κώνειο στο Σωκράτη το δώσανε οι Αθηναίοι. Όπως επίσης δώσανε στον εαυτό τους την Δημοκρατία. Και που να δεις τι ‘δώσανε’ στους Μηλίους….. Δεν είναι όμως περισσότερο ουσιώδες να εστιάσουμε στο ίδιο το πολίτευμα και τις ιδέες του από το να το συνδέουμε με μελανές στιγμές των ανθρώπων που το δημιούργησαν και το εφάρμοσαν;

      Έχεις απόλυτο δίκιο να λες ότι η βία ανταγωνίζεται την Δημοκρατία. Σε προσωπικό αλλά και σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο. Και πολύ σωστά αυτό το ξέρουν – και το εκμεταλλεύονται – οι έχοντες την εξουσία. Κάποια στιγμή θα το καταλάβουμε και εμείς και θα πάνε σπίτια τους. Έτσι απλά και δεν θα χρησιμοποιήσουμε βία εναντίον τους. Αν βέβαια θεωρούν βία το γεγονός ότι θα χάσουν την βολή τους τότε σωστά είπες αυτά έχει η ζωή…

      Να είσαι καλά
      Πέτρος

  5. αγαπητοί φίλοι,

    μιά επισήμανση: δημοκρατία=το κράτος του δήμου.
    η δύναμη δηλαδή της εφαρμογής του νόμου της πλειοψηφίας.
    όσοι δε αποτελούν μια μειοψηφία είναι υποχρεωμένοι να υποταχτούν στο νόμο των πολλών. πώς λοιπόν θεσμίζεται ο νόμος?
    υπάρχει συμμετοχή στη σύνταξη του νόμου ή ο κανόνας επιβάλλεται από πάνω?
    ακόμη και στις περιπτώσεις όπου η σύνταξη / διάσταση του νόμου θεωρείται δεδομένη ποιός ο ρόλος του πολίτη, αν δεν μπορεί να διεκδηκήσει το μετασχηματισμό ή την ανατροπή?
    όσες τομές έγιναν ιστορικά δεν προκλήθηκαν από καμία πλειοψηφία και δεν συνέβησαν από μια ψήφο που εκφράστηκε πλειοψηφικά.

    κατά συνέπεια πώς μπορεί να κυβερνηθεί μια κοινωνία? μόνο όταν αυτοκυβερνάται, δηλαδή όταν η συμμετοχή του πολίτη στη θέσμιση του νόμου είναι δυνατή. ακόμη πιό απλά, όταν μπορεί να φτιάχνει μόνος το νόμο του. αλλώστε, αυτό είναι και η πολιτικότητα του καθενός. όσοι καταβαίνουν στο δρόμο και συγκρούονται δημιουργούν ρήγματα στην πραγματικότητα προβάλλοντας διαφορετικές καταστάσεις και μορφές του βίου. επίσης είναι οι ίδιοι που συγκροτούν συλλογικότητες και διαφορετικές κοινωνικές δομές αλληλεπίδρασης. συνεύρεσης κτλ.

    σας χαιρετώ και περιμένω τις απόψεις σας

    Βίκυ

    • Γεια σου, Βίκυ.

      Όλοι γνωρίζουμε πώς θεσπίζονται οι νόμοι στις φιλελεύθερες ολιγαρχίες που βιώνουμε.

      Για το πώς μπορούμε να κάνουμε βήματα στη συμμετοχή κάθε πολίτη στη συγκρότηση των νόμων κοίτα στο:

      http://dhmokratiatwragiaolous.wordpress.com/2012/01/30/%CF%80%CF%81%CF%8C%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B8%CE%B5%CF%8E%CF%81%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9-2/

      Γράφεις:
      «όσες τομές έγιναν ιστορικά δεν προκλήθηκαν από καμία πλειοψηφία και δεν συνέβησαν από μια ψήφο που εκφράστηκε πλειοψηφικά.»

      Στην Αρχαία Αθήνα οι πλειοψηφίες του Δήμου έφτιαξαν Ιστορία.
      και
      Στο δυτικό κόσμο (αλλά όχι στην Ελλάδα) υπήρξαν εκλογές που άλλαξαν τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων.

      Τέτοιες ήταν οι εκλογές που εξέλεξαν

      τον Ρούσβελτ στις ΗΠΑ

      τον Αλλιέντε στη Χιλή

      Ήταν οι εκλογές στην Ισπανία το 36.

      Αλλά ήταν και οι εκλογές του 33 που οδήγησαν το Χίτλερ στην εξουσία.

      Κι ακόμα οι εκλογές που εξέλεξαν το Ρήγκαν και τη Θάτσερ.

  6. αγαπητέ black boy,

    η σκέψη σου είναι αναδρομική και προβάλλεις την κοινωνική κατάσταση που ακολουθεί την επαναστατική θέση των ερωτημάτων σαν απάντηση πολιτική σε περιβάλλον σοσιαλδημοκρατίας. δηλαδή είναι σαν να λέμε ότι η κατάσταση που ζούμε τώρα της δεδομένης ελευθερίας που έχουμε, είναι προιόν του «καλού καπιταλισμού» και της αστικής δημοκρατίας και όχι της γαλλικής επανάστασης και των ζητημάτων που έθεσε π.χ.

    αυτή η οπτική είναι διαδεδομένη σήμερα και προκαλλέι μια θολή απεικόνιση του τι πραγματικά συμβαίνει ιστορικά…
    πρόσεξε για παράδειγμα στις αστούριες την παράδοση του αναρχισμού για σχεδόν 2 αιώνες. (προφανώς έχεις δεί τα βιντεάκια με τους mineros)…

    οι εκλογές αποτελούν ενα άλλοθι σ’αυτούς που εκφράζονται «πολιτικά» κάθε 4 χρόνια.
    αν πιστεύεις ότι οι τομές της ιστορίας γίνονται με ήπιους μετασχηματισμούς σε επίπεδο αστικότητας, μάλλον θα διαφωνήσω…

    η μαμή της ιστορίας είναι η επανάσταση…

    επίσης θα πρέπει να προσεγγίσουμε και τα σύγχρονα ρεύματα της αυτονομίας όπως εκφράστηκαν στην Ιταλία το ’70.

    καλή συνέχεια…

  7. Προτιμώ να σκέφτομαι επί του συγκεκριμένου κοινωνικού εδάφους.

    Προφανώς η κοινωνική κατάσταση του σύγχρονου δυτικού κόσμου είναι αποτέλεσμα της κίνησης των μαζών. Αυτή η κίνηση ήταν εξεγέρσεις, επαναστάσεις, καταστολή, εκλογές, συνδικάτα κ.λ.π. κ.λ.π.

    Το θέμα είναι τώρα τι κάνουμε. Θέλουμε να οδεύσουμε προς την εγκαθίδρυση της Δημοκρατίας ή περιμένουμε τυφλές εξεγέρσεις και αίμα;

    Δεν είμαι αφελής. Ένα μαζικό πλειοψηφικό δημοκρατικό πολιτικό κίνημα θα δεχθεί λυσσαλέα επίθεση ακόμα και με τα όπλα. Αλλά τότε η μόνη λύση είναι η αυτοάμυνα και ο ανυποχώρητος αγώνας: Γενική Απεργία, συνεχείς διαδηλώσεις, πολιτικές ομάδες και συνελεύσεις.
    Όλ’ αυτά μοιάζουν ουτοπικά. Θέλουν άλλο πολιτιστικό επίπεδο. Άλλους ανθρώπους.
    Αλλά δεν έχουμε άλλο δρόμο. Προσωπικά είμαι αποφασισμένος και τον βαδίζω σαν το μυρμήγκι.

    Γράφεις:
    «οι εκλογές αποτελούν ενα άλλοθι σ’αυτούς που εκφράζονται “πολιτικά” κάθε 4 χρόνια.
    αν πιστεύεις ότι οι τομές της ιστορίας γίνονται με ήπιους μετασχηματισμούς σε επίπεδο αστικότητας, μάλλον θα διαφωνήσω…».

    Προσωπικά εκφράζομαι πολιτικά όπου και όπως μπορώ. Ίσως και κάθε μέρα. Δεν ψάχνω για άλλοθι αλλά δεν κλείνω και τα μάτια στους κοινωνικούς συσχετισμούς.

    Όσο για τους ήπιους μετασχηματισμούς νομίζω έγινα ήδη σαφής.

    Καλό κουράγιο σε όλους μας.

  8. Βίκυ και Διονύση

    Το παιχνίδι είναι προφανώς στημένο. Όταν, ως ελίτ, στήνεις ένα παιχνίδι ενάντια σε ολόκληρη την ανθρωπότητα πρέπει ταυτόχρονα να δημιουργήσεις τον εχθρό σου. Για εμένα η απάντηση στον καπιταλισμό δεν είναι ούτε η σοσιαλδημοκρατία, ούτε ο κομμουνισμός. Η απάντηση στην βία δεν είναι η αντιβία. Το σκοτάδι δεν το νικάς με σκοτάδι. Η επανάσταση γίνεται μέσα στο μυαλό μας, ενάντια στα στερεότυπα τα οποία μας ‘ταλαιπωρούν’ και στην συνέχεια οφείλουμε να πολεμήσουμε και να δεχτούμε να πολεμηθούμε για αυτήν, ενάντια αλλά ταυτόχρονα και υπέρ των συνανθρώπων μας, μέσω του ΛΟΓΟΥ.

    Η ιστορία είναι για εμένα – αν και ακόμα ανιστόρητος, το ομολογώ – μια κρυστάλλινη σφαίρα. Μέσα της μπορείς να καταλάβεις τι και που ζεις και γιατί, ενώ ταυτόχρονα μπορείς σχεδόν ξεκάθαρα να δεις το άμεσο μέλλον. Με μια προϋπόθεση : να μην έχεις Προκρούστεια λογική. Εαν θέλεις να ‘συμπιέσεις’ την πραγματικότητα (και την ιστορία) μέσα- σύμφωνα με το μοντέλο – στερεότυπο που πιστεύεις τότε έχασες. Όχι μόνο δεν πλησιάζεις την αέναα μεταβαλλόμενη αλήθεια αλλά μάλλον χτίζεις ένα ψέμα το οποίο ισχυροποιεί το στερεότυπο της κοσμοθεωρίας σου. Εν κατακλείδι θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας δύο τεχνικές που εμένα προσωπικά μόνο με βοήθησαν. Όταν κάποιος ‘φωνάζει’ κατά πάσα πιθανότητα έχει λάθος ή και δόλο και καλό είναι να φυλαγόμαστε και όταν είμαι ΑΠΟΛΥΤΑ σίγουρος για την αλήθεια μου τότε είμαι μάλλον σε λάθος δρόμο (μήπως τελικά πρόκειται για έναν κανόνα;).

    Συμπαθώ ειλικρινά τον αναρχικό χώρο αλλά έχω και κάποιες σοβαρές ενστάσεις. Σε ‘θεωρητικό’ επίπεδο πιστεύω ότι δεν μπορεί να υπάρξει κοινωνία χωρίς εξουσία (για εμένα το θέμα είναι ποιος την κατέχει και κατα πόσο και με ποιον τρόπο αυτή ισομοιράζεται) και σε πρακτικό δεν αντέχω την βία. Δεν είναι μόνο ότι δεν μου πάει, αλλά και δεν βλέπω πως θα μπορούσε να επιτύχει κάτι. Ακόμα όμως και αν ήμουν σίγουρος ότι κάτι θα πετύχαινε δεν θα την υποστήριζα, θα έψαχνα να βρω άλλους τρόπους, λιγότερο ή καλύτερα καθόλου βίαιους. Όπως είπε ο Μαλατέστα : εαν προκειμένου να κερδίσουμε πρέπει να στήσουμε κρεμάλες, προτιμώ να χάσουμε. Αν θυμάστε, στο τέλος του Nada ο Μανσέ το περιγράφει αριστοτεχνικά : η επαναστατική βία σε ένα σύγχρονο αστικό κράτος είναι το καλύτερο δώρο για το τελευταίο.

    Δεν θα σας κουράσω άλλο. Θα σα προτείνω όμως ανεπιφύλακτα να ‘κατεβάσετε’ και να διαβάσετε το παρακάτω : http://www.democracy-international.org/book-direct-democracy.html
    Θα επικοινωνήσω μαζί τους για να δω εαν έχουν πρόβλημα στο να το μεταφράσουμε στα Ελληνικά. Ποιος μπορεί να βοηθήσει με την μετάφραση;

    Πέτρος

  9. είναι αλήθεια πως η αυτοαναφορικότητα είναι το ίδιο καταστροφική με την άγνοια.

    το ζήτημα δεν είναι οι ήπιοι μετασχηματισμοί και η έκφραση της πολιτικότητας στην καθημερινότητα, αλλά η δημιουργία νέων μορφών κοινωνικής ζωής. οι καταλήψεις, οι πορείες, οι απεργίες οι συγκρούσεις, τα κοινωνικά στέκια, αποτελούν μια δικτυακή μορφή εφαρμογής της πολιτικής στη βάση, που πόρρω απέχει από τις «δημοκρατικές» διαδικασίες ενός αστικού κράτους. δηλαδή, αν δεν αρνηθούμε τη νόρμα της δομημένης κοινωνικής κατάστασης δεν μπορύμε να μιλάμε για εφαρμογή ή άσκηση των πρακτικών του καινούργιου…

    ουτοπία είναι η σκέψη που δεν διατυπώθηκε ακόμη, δυστοπία είναι οι ετερόνομες κοινωνίες, ευτοπία είναι η αποτύπωση του νέου λόγου…

    δεν ξέρω σε ποιούς κοινωνικούς συσχετισμούς αναφέρεσαι, αλλά στο πολυτεχνείο του ’73, των 150 «προβοκατόρων» δεν ήταν προφανείς οι σχέσεις με ενα κίνημα ανατροπής παρά μόνο σ’αυτούς που το πίστεψαν.

    από τον καναπέ δεν γίνεται τίποτα, χωρίς κριτική σκέψη παλι δεν γίνεται τίποτα…

    τα οδοφράγματα δεν στήνονται από δημοκράτες, αλλά από οραματιστές / οραματίστριες του νέου…

    • Για μένα ορίζοντας του νέου είναι η δημοκρατία (προσοχή όχι η αστική ψευδοδημοκρατία). Δημοκρατία uber alles. Πιο πέρα δεν μπορώ να δω. Όποιος μπορεί ας περιγράψει και ας μας πείσει.

      Θα τα βρούμε στους δρόμους, στους χώρους εργασίας, στις γειτονιές.

      Καλή συνέχεια.

      Διονύσης.

  10. Για τη μετάφραση είμαι μέσα. Ανέθεσε σελίδες και ξεκινώ. Αλλά δυστυχώς σιγά σιγά, μυρμηγκιαστά, λόγω έλλειψης χρόνου.

    Ερώτηση:
    Γράφεις
    «Αν θυμάστε, στο τέλος του Nada ο Μανσέ το περιγράφει αριστοτεχνικά…»

    Σε τι αναφέρεσαι;

  11. black boy, η δημοκρατία που ζούμε δεν είναι πραγματική?

    μήπως αυτή είναι η έκφραση της δημοκρατίας τελικά και παραπέρα δεν πάει?

    πολύ δύσκολη η απάντηση, αλλά αξίζει η κατάθεση των απόψεών μας!!!

    • Βίκυ

      Συγνώμη που απαντώ πρώτος (σίγουρα και ο blackboy θα μας πει την άποψη του) αλλά για εμένα η απάντηση είναι ηλίου φαεινότερη. Ζούμε σε μια φιλελεύθερη (στην καλύτερη των περιπτώσεων) ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ. Ναι αυτό το οποίο ζούμε ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. Έχει ένα ‘άρωμα’, κάποια ελάχιστα στοιχεία, ψήγματα Δημοκρατίας αλλά δεν είναι Δημοκρατία. Ξεκίνησε με το ‘Ή Αρχαία Ελληνική Δημοκρατία και η σημασία της για εμάς σήμερα’ του Καστοριάδη και στην συνέχεια ρίξε μια ματιά στο http://www.democracy-international.org/book-direct-democracy.html.

      Αυτό το οποίο εμείς λέμε Δημοκρατία μπορεί να πάει πολύ πολύ πιο μακριά και να γίνει κάποια μέρα πραγματική, άμεση και συμμετοχική, Δημοκρατία. Το δυστύχημα είναι ότι μπορεί να πάει πολύ μακριά και από την άλλη πλευρά και να φτάσουμε στο σημείο να νοσταλγούμε ακόμα και αυτό το σαθρό πολίτευμα, αυτή την ψευδεπίγραφη Δημοκρατία.

      Και το ένα και το άλλο είναι στο χέρι μας. Τι θα επιλέξουμε;

  12. ευχαριστώ για το πρώτο σχόλιο!!!

    η ουσία όμως του καστοριάδη αφορά την αυτονομία. δεν αναφέρεται στο δημοκρατικό μοντέλο βασισμένο στην εκμετάλλευση των σκλάβων, όπως επίσης προυποθέτει και οικονομική αυτάρκεια της κοινωνίας. εκείνο που σημασιοδοτεί την καστοριαδική πολιτεία δεν είναι η δημοκρατία, αλλά η συμμετοχή στη θέσμιση του νόμου. σωστά?

    δηλαδή το πρόβλημα είναι η ετερονομία, κάτι που δεν αποκλείει η δημοκρατία, διότι επιβάλλει τον νόμο και σε αυτούς που δεν τον αποδέχονται, αφού τους έχει αποκλείσει από τη διαδικασία σύστασής του.
    επίσης επειδή αναφέρθηκε το θέμα της παιδείας πρίν, πώς μπορούμε να θεωρήσουμε συνειδητό πολίτη κάποιος που στερείται στοιχείων πολιτικότητας ? (γνώση της ιστορίας, θεωρητικής βάσης, η ακόμα και δράσης σε επίπεδο καθημερινής πρακτικής άσκησης ελέγχου στους εξουσιαστές, καθώς και κριτικού πνέυματος) ακόμη χειρότερα όταν αδιαφορεί για την αποτίμηση της πραγματικότητας γενικότερα.

    στη δημοκρατία, δεν θα χρειαστεί κάποιος να εξουσιάσει? ποιός είναι ο ηθικός πυρήνας της άσκησης εξουσίας? δηλαδή από ποιόν νομιμοποιείται?
    ακόμη και με την άσκηση του εξωστρακισμού δεν διασφαλίζεται ότι η διάθεση των πολιτών είναι μια έκφραση δομημένη στην δημόσια διαβούλευση και την τριβή του λόγου, για να μην μιλήσω για τη γνώση!!!

    πιό απλά, σε μια κοινωνία πρότυπης δημοκρατίας αν δεν μπορεί να διασφαλιστεί ότι ο αριστείδης δεν θα εξοστρακιστεί επειδή ενοχλεί το ταπεινό αίσθημα κάποιων επειδή αυτός είναι όντως δίκαιος, τότε η ουσία της δημοκρατίας είναι αυτό που ζούμε μάλλον παρά μια ιδέα στο κεφάλι ενός θεωρητικού…

    επίσης, πως απαντά η δημοκρατία στις εγγενείς αντιφάσεις της ατομικότητας? ποιά δυνατότητα έκφρασης τους δίνει? και μιλώ πάντα για χώρο στο κοινωνικό και πολιτειακό πεδίο.

    θεωρώ πιό τίμιο να εστιάσουμε στο άτομο, τις επιθυμίες που το διατρέχουν σαν όν, παρά να του φοράμε φορεματάκια δημοκρατικά. εάν εμείς δεν φτιάξουμε ή δεν οραματιστούμε μια κοινωνία ανθρώπων με πολιτική ταυτότητα, όπου η έκφραση του νέου τρόπου βίου δεν γίνεται πραγματικότητα σαν δυναμική, τότε θα γυρίζουμε γύρω-γύρω από την έννοια της δημοκρατίας και ότι έχει ο καθένας σαν εικόνα γι’αυτήν…

    (καλά είναι τρομερό το blog!!!)
    Βίκυ

    • Βίκυ
      Όλα σου τα ερωτήματα είναι πέρα για πέρα δικαιολογημένα και εύστοχα. Πίστεψε με θα βρεις τις πλεον εύστοχες απαντήσεις στο http://www.democracy-international.org/book-direct-democracy.html. Κάνε έναν κόπο. Αν κρίνω από το βάθος της σκέψη σου και τα πλαίσια αναφοράς σου είμαι σίγουρος ότι δεν θα το μετανοιώσεις.
      Κάνε τον κόπο.

      • δυστυχώς, τα αγγλικά μου είναι πολύ χαμηλού επιπέδου και περιορίζονται στις κοινά χρησιμοποιούμενες λέξεις…

        θα μπορούσατε να αναπτύξετε λίγο το θέμα στα βασικά του σημεία σε σχέση με το προηγούμενο post?

        ευχαριστώ και καλή συνέχεια…

      • Καλημέρα Βίκυ.

        Να ξεκινήσω με την υπόσχεση πως στους επόμενους μήνες ένα απ’ τα καθήκοντα που θα αναθέσω στον εαυτό μου θα είναι και η μετάφραση όσο πιο πολλών σελίδων απ’ το συγκεκριμένο βιβλίο (τα αγγλικά μου δεν είναι σε άριστο επίπεδο αλλά προσπαθώ).

        Στο
        http://dhmokratiatwragiaolous.wordpress.com/category/%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%BC%CE%B5%CE%BB%CE%AD%CF%84%CE%B7/

        θα βρεις κάποιες μικρές απόπειρες μετάφρασης ενός άλλου βιβλίου για την άμεση δημοκρατία στην Ελβετία και τον υπόλοιπο κόσμο.

        Στο τελευταίο σου σχόλιο κάνεις μια διάκριση μεταξύ αυτονομίας και δημοκρατίας. Νομίζω πως εδώ είναι η ουσία της διαφωνίας μας.
        Γράφεις στις Ιουνίου 21, 2012 στις 7:32 πμ «όταν μπορεί να φτιάχνει μόνος το νόμο του».
        Δυστυχώς ο άνθρωπος είναι κοινωνικό και γι’ αυτό πολιτικό ον. Ζει πάντα σε ομάδες και το νόμο στη δημοκρατία τον θέτει το σύνολο και όχι το άτομο.
        Είναι προφανές πώς θα πρέπει η πλειοψηφία να μην είναι εκ των προτέρων (πριν τη κάθε φορά συγκεκριμένη ψηφοφορία) δεδομένη μέσω μη πολιτικών σχέσεων (φιλικών, οικονομικών, ιδεολογικών, κ.λ.π.)

        Γράφεις
        «δηλαδή το πρόβλημα είναι η ετερονομία, κάτι που δεν αποκλείει η δημοκρατία, διότι επιβάλλει τον νόμο και σε αυτούς που δεν τον αποδέχονται, αφού τους έχει αποκλείσει από τη διαδικασία σύστασής του.»

        Εδώ δύο παρατηρήσεις

        – ήταν η Αθηναϊκή δημοκρατία του 5ου αι. π.χ. ετερόνομη κοινωνία;

        – ο νόμος προφανώς επιβάλλεται, στα πλαίσια μιας δημοκρατικής κοινωνίας, και στη κάθε φορά μειοψηφία η οποία βέβαια δεν έχει αποκλειστεί απ’ τη διαδικασία σύστασης του νόμου: συμμετείχε και στη συζήτηση και στη ψηφοφορία για τη συγκρότηση του νόμου έχοντας όλες τις ευκαιρίες για να πείσει.

        Όσο αφορά το θέμα της παιδείας εδώ θα πω πως θα ξεκινήσουμε αναγκαστικά ως αυτοί που είμαστε με όλα τα κουσούρια, τις αδυναμίες, τις προκαταλήψεις που κουβαλάμε. Όμως τις αποφάσεις πρέπει να τις παίρνει το πλήθος μαζί με τις ευθύνες. Αλλιώς ετερονομία.

        Τίποτα δεν μπορεί να διασφαλίσει πώς δεν θα εξοστρακιστεί ο Αριστείδης και δεν θα εκτελεστεί ο Σωκράτης. Μόνο ο συνεχής πολιτικός μας αγώνας υπάρχει. Τίποτα άλλο.

        Και ένα τελευταίο αλλά όχι σε σημασία: τα προβλήματα και οι αντιφάσεις της ατομικότητας δύσκολα συνδέονται με την πολιτική. Η Δημοκρατία δε σχετίζεται με την ατομική ευτυχία παρά μόνο πολύ έμμεσα.

        Σας χαιρετώ, Διονύσης.

  13. αγαπητέ Διονύση, σε χαιρετώ…

    ο άνθρωπος δεν είναι κοινωνικό όν και κατά συνέπεια πολιτικό.
    κονωνικά οντα είανι οι μέλισσες και τα δελφίνια πχ.
    η πολιτικότητα είναι η διάσταση του ανθρώπου.
    είναι συγγενής με τη φύση του?
    η απάντησή σου είναι «ναί» διότι θεωρείς όλες τις ατομικότητες ισοδύναμες πολιτικά, κάτι που συνεπάγεται και την ίδια γνώση, πρόθεση ή υπόβαθρο. δηλαδή αν η δημοκρατία μπορεί ν εξοντώνει τον κάθε σωκράτη, τότε έχει πρόβλημα…

    φυσικά η αρχαία ελληνική δημοκρατία ήταν ετερόνομη δημοκρατία.
    και πρέπει να απαντήσουμε τι νομιμοποιεί κάποια ομάδα να αποκλείσει μια μειοψηφία και να της υπαγορέυσει το νόμο.

    επίσης πώς θεσμίζεται ο νόμος στην αρχαία ελλάδα?
    δεν ήταν προιόν δημόσιας διαβούλευσης!!! βλέπε σοφούς νομοθέτες κτλ.
    αν εικάζουμε για το δίκαιο της δημοκρατίας δεν πρέπει ακόμη και ένα δίκαιο νόμο να τον απορρίψουμε αν δεν εγκριθεί? δηλαδή τι νομιμοποιεί ηθικά το νόμο και πως συμμετέχει ο πολίτης στη διαδικασία?

    διαφωνώ πως οι ατομικότητες δεν έχουν σχέση με την πολιτική γιατί η σκέψη σου εμπεριέχει την παραδοχή ότι ο άνθρωπος μορφώνεται σαν ουσία μόνο μέσα σε μιά κοινωνικότητα και ότι δεν έχει εγγενείς αντιφάσεις, διαστάσεις κτλ. αν ήταν έτσι τα πράγματα η κόρη δεν θα έσπαζε το κυνόδοντα…

    σχετικά με το ζήτημα της παιδείας, ο Μαλατέστα λέει πως κάθε σύστημα πρέπει να εφρμοστεί και να αποδείξει την αξία του …
    δεν είναι πιό δίκαιος από το δημοκρατικό αυταρχισμό της πλειοψηφίας?

  14. Η πρωτοβουλία των Πειρατών κίνησε το ενδιαφέρον μου ακριβώς γιατί θέτει εκ νέου ζητήματα που πρέπει διαρκώς να τίθενται εκ νέου,
    πράγμα μάλλον αδύνατο ή και μη επιθυμητό για όσοι επιδιώκουν την πόλωση του πολιτικού σκηνικού κάποιους αιώνες τώρα,
    εστιάζοντας στο αποτέλεσμα κι όχι στην αιτία ή αλλιώς στο δέντρο κι όχι στο δάσος.
    Πολύ συνοπτικά,στο αν η δημοκρατία των πολλών καταπιέζει τις ατομικότητες της μειονότητας,θεωρώ πως ναι,τις καταπιέζει κι αυτό είναι το διαλεκτικό και όχι μόνο διακύβευμα,με το οποίο οφείλει να ασχοληθεί…μετά!
    Προς το παρόν δεν έχουμε καν πραγματική δημοκρατία ούτε των πολλών,
    οπότε δυστυχώς μοιάζει πολυτέλεια το ανώτερο »ηθικό» επίπεδο το οποίο η δημοκρατία φιλοδοξεί να κατακτήσει,ικανοποιώντας όλους ει δυνατό.
    Η ενεργητική συμμετοχή περισσότερων στα δρώμενα είναι ίσως το 1ο βήμα για πολλά επόμενα και σίγουρα μια ασφαλιστική δικλείδα για τον περιορισμό »μεγάλων» αδικιών σε ένα ευρύτερο κοινωνικό σώμα.
    ps
    H προσωπική αντίφαση με την οποία παλεύω είναι ότι όλο και περισσότερο πείθομαι
    πως πολλοί-για πολλούς λόγους-δεν είναι έτοιμοι ή δεν θέλουν ποτέ να ετοιμαστούν για την ουσιαστική διαχείριση της ζωής τους,αυτό δηλ. που από την αρχαιότητα ειπώθηκε,
    (θαυμάσιο το παράθεμα του Ηροδότου για το καλύτερο πολίτευμα μεταξύ των Περσών,
    λίγο πριν την ομόφωνη απόφαση για ανάληψη εξουσίας από τον Δαρείο)
    πως η δημοκρατία αποβαίνει καταστροφική για τον όχλο.
    Μέχρι ο όχλος στο σύνολό του να μετατραπεί σε κάτι άλλο…
    μπορούμε να συζητάμε…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s