Το….. πάρτι στα φάρμακα και το «ναι» στα δημοψήφισμα

01.ref-Φάρμακα

«Λίγο πριν από το δημοψήφισμα του Ιουλίου του 2015, µε τη σκιά των θεσμών βαριά πάνω από τη χώρα, λυτοί και δεμένοι είχαν… ανιδιοτελώς ξαμοληθεί να πείσουν το πόπολο να ψηφίσει «ναι». Μεταξύ αυτών που φαντασιώνονταν ότι ανήκουν στους… εκλεκτούς, ότι είναι µέλη της εγχώριας… ελίτ που βλέπει πάντοτε το «σωστό», αντίθετα από τους απλούς πολίτες που είναι επιρρεπείς στα «λάθη», ήταν και δέκα καθηγητές «Οικονομικών Υγείας», που ζητούσαν να υπάρξει άμεσα συμφωνία µε τους δανειστές, διότι «εάν δεν αποκατασταθεί η χρηματοδότηση της ελληνικής οικονομίας, οι επιπτώσεις στην υγεία του ελληνικού πληθυσμού θα είναι δραματικές».

Ως ειδικοί οι καθηγητές είχαν πολλά να πουν για όλο το φάσμα των προβλημάτων που θα επέρχονταν στην Υγεία. Και για τα δημόσια νοσοκομεία που θα έκλειναν, και για τα αναλώσιμα που δεν θα υπήρχαν, και για τα εξειδικευμένα υλικά που θα εξαφανίζονταν. Για τα φάρμακα, μάλιστα, οι λέξεις περίσσευαν. Όπως υπογράμμιζαν οι καθηγητές, «οι εταιρείες δεν θα τα προμηθεύουν χωρίς να πληρώνονται. Επιπλέον, δεν θα μπορούν να εκτελούνται οι τρίμηνες συνταγές για τους χρόνιους ασθενείς, ενώ σημαντικά και πολύ αποτελεσματικά φάρμακα που κυκλοφορούν διεθνώς δεν θα εισάγονται στην Ελλάδα».

Το ότι η πλειοψηφία των πολιτών δεν τους άκουσε, αλλά τελικά αυτό που ήθελαν το κατάφεραν, είναι γνωστό και πλέον αντικείμενο ιστορικής έρευνας και πολιτικής κριτικής. Αυτό που δεν είναι ευρύτερα γνωστό, αλλά έχει μεγάλη πολιτική και κοινωνική σημασία, είναι ότι τελευταίος, αλλά όχι έσχατος όπως αποδεικνύεται, είχε υπογράψει ο καθηγητής Ν. Μανιαδάκης, ο τέως… προστατευόμενος μάρτυρας και νυν κατηγορούμενος του πολιτικοοικονομικού σκανδάλου Novartis.

Αυτός ο καθηγητής, λοιπόν, που είχε συνάψει συμβάσεις µε διάφορες φαρμακευτικές εταιρείες, τα τι και τα πώς των οποίων βρίσκονται πλέον στο μικροσκόπιο της εισαγγελικής έρευνας, αυτός ο καθηγητής που «συμβούλευε» φαρμακευτικές εταιρείες και ταυτοχρόνως… υπουργούς Υγείας, αυτός τότε µας «συμβούλευε» τι να ψηφίσουμε. Ή, όπως ενημέρωνε μαζί µε τους συναδέλφους του και όλους τους άλλους συστημικούς παράγοντες, «την Κυριακή δεν ψηφίζουμε “ναι” µόνο για την παραμονή µας στην Ευρώπη. Ψηφίζουμε “ναι” και για την υγεία µας και κυρίως για την υγεία των παιδιών µας».

Αυτό που δεν µας είπε, αλλά το αντιλαμβανόμαστε τώρα όλοι, σε όλες του τις διαστάσεις, είναι ότι περισσότερο από την… υγεία µας ανησυχούσε για την «υγεία» των φαρμακευτικών εταιρειών µε τις οποίες συνεργαζόταν, την «υγεία» των υπουργών που συμβούλευε, είτε τυπικά είτε άτυπα, και τελικά την υγεία τη δική του και της τσέπης του

Το πολύ ενδιαφέρον και απόλυτα εύστοχο αυτό κείμενο του Βαγγέλη Δεληπέτρου το βρήκαμε εδώ.

Advertisements

Βγάλτε τον σκασμό

fotia-mati.jpg

Έχουμε εθιστεί στον θάνατο και την καταστροφή. Δεν μπορούμε να κατανοήσουμε, παρά μόνο αν το ζήσουμε οι ίδιοι, τι σημαίνει να χάνονται άνθρωποι άδικα. Δεν μπορούμε να νιώσουμε την φρίκη που ένιωσαν οι συνάνθρωποί μας που χάθηκαν την Δευτέρα, ούτε φυσικά ό,τι νιώθουν οι δικοί τους άνθρωποι για το βίαιο και απάνθρωπο χαμό τους. Μπορούμε όμως να σκεφτούμε τι πήγε λάθος.

Μπορούμε και πρέπει να σκεφτούμε ενάντια στην προκλητική και θρασύτατη απαίτηση όσων πρέπει να απολογηθούν και οι οποίοι μας λένε να βγάλουμε τον σκασμό. Μας λένε πως δεν δικαιούμαστε να αναρωτηθούμε, να προβληματισθούμε, να σχολιάσουμε, να θυμώσουμε… Όπως έγραψε μια πολύ καλή δημοσιογράφος: «Να σιωπήσουμε, γιατί διαφορετικά θα αναγκαστούν να απολογηθούν οι ένοχοι

Στην Ελλάδα το φαινόμενο είναι περιοδικό. Το ζούμε, ξανά και ξανά, χωρίς να έχει υπάρξει ποτέ μια σοβαρή συζήτηση για αυτό. Χωρίς μια μελέτη που να εξετάζει το πώς και το γιατί. Τα προβλήματα όμως δεν λύνονται μόνα τους και ως δια μαγείας.

Έχουμε λοιπόν ένα κράτος που δεν λειτουργεί. Περιοχές που καίγονται και την επόμενη ημέρα αλλάζουν χρήση. Κόβονται κομμάτια, πωλούνται, κτίζονται. Και σε όλα αυτά το κράτος όχι μόνο απουσιάζει αλλά συμμετέχει ενεργά, μέσω των μηχανισμών του, στην διαιώνιση του προβλήματος.

Οι πυρκαγιές αυτές δεν μπορεί παρά να είναι εμπρησμοί. Οικοπεδοφάγοι, Αμερικάνοι, Ρώσοι ή Τούρκοι πράκτορες, εταιρείες που θέλουν να εκμεταλλευτούν την γη; Έχει κάποια σημασία; Ναι, όταν θέλεις να αντιμετωπίσεις το φαινόμενο. Καμία, όταν όλα αυτά είναι απολύτως αποδεκτά από την πολιτική ελίτ της χώρας.

Δεν πιστεύω πως υπάρχει συμπολίτης μας ο οποίος επιδεικνύει ένα ελάχιστο ενδιαφέρον για την πολιτική που να μην είναι απόλυτα πεπεισμένος πως αυτοί που μας κυβερνούν είναι εντελώς  ανίκανοι. Όπως ακριβώς αυτοί που μας κυβερνούσαν προηγουμένως και αυτοί που θα μας κυβερνήσουν στο μέλλον.

Τελικά τι είμαστε; Ποια θεωρούμε ότι είναι η θέση μας σε αυτή την κοινωνία; Είμαστε ζώα για να ορίζουν άλλοι τις ζωές μας; Πως αντέχουμε, γιατί δεν θυμώνουμε με τους εαυτούς μας που επιτρέπουμε σε μια δράκα ανίκανων να καταστρέφει την ζωή μας; Πως μπορούμε να εθελοτυφλούμε και να πιστεύουμε πως όλα αυτά είναι απλή νομοτέλεια;

Πριν μερικά χρόνια κατάλαβα τι πραγματικά είναι η δημοκρατία. Όχι θεωρητικά και αφηρημένα αλλά στην πράξη και με απόλυτα συγκεκριμένους θεσμούς. Αν για κάθε σοβαρό ζήτημα αποφασίζαμε εμείς και όχι μια διεφθαρμένη πολιτική ελίτ, όλα θα ήταν πολύ καλύτερα.

Θα υπήρχαν λιγότερα αυθαίρετα, λιγότεροι εμπρηστές, λιγότεροι καταπατητές, λιγότεροι πράκτορες, λιγότεροι ανίκανοι πολιτικοί και κυρίως λιγότεροι νεκροί.

Αντίθετα, θα υπήρχαν περισσότερα και μεγαλύτερα  δάση, περισσότερες πραγματικά δημόσιες ακτές, περισσότεροι πυροσβέστες και μέσα πυρόσβεσης, περισσότεροι πολιτοφύλακες, περισσότερη οργάνωση και έλεγχος.

Γιατί, θα μπορούσε να αναρωτηθεί κάποιος. Γιατί θα υπάρχει πραγματική λογοδοσία, γιατί οι αξιωματούχοι της αστυνομίας, της πυροσβεστικής και της πολεοδομίας θα εκλέγονται από τους πολίτες και μόνο από αυτούς, γιατί οι μεγάλες εταιρίες δεν θα μπορούν πλέον να δωροδοκούν και να εκλέγουν αυτές (μέσω των ΜΜΕ που κατέχουν) και όχι εμείς, τους «αντιπροσώπους» μας, γιατί οι τοπικές κοινωνίες θα έχουν μεγαλύτερες αρμοδιότητες και άρα ελευθερίες να δράσουν και να αντιμετωπίσουν τα πραγματικά τους προβλήματα, γιατί θα αποφασίζουμε εμείς για εμάς.

Όταν, αγαπητοί συμπολίτες, καταλάβουμε πραγματικά τι είναι η δημοκρατία και πόσο την έχουμε ανάγκη, όταν απαιτήσουμε να έχουμε λόγο, συνεχώς και για κάθε μεγάλο ζήτημα της γειτονιάς μας, του δήμου μας, του νομού μας αλλά και της χώρας στην οποία κατοικούμε, τότε και μόνο τότε θα πάψουμε να μετράμε νεκρούς. Μέχρι εκείνη την στιγμή, η πολιτική ελίτ θα δολοφονεί την χώρα και όλους εμάς.  Θα μας δολοφονεί και θα μας λέει: «Βγάλτε τον σκασμό»

Λιγότεροι βουλευτές; Τεράστιο λάθος.

6.synedriasewn_small 2.jpg

Ακούμε διάφορους να μιλούν για την ανάγκη μείωσης των βουλευτών και πώς έτσι θα τιμωρήσουμε την διεφθαρμένη πολιτική ελίτ, ενώ ταυτόχρονα θα εξοικονομήσουμε χρήματα από την μείωση αυτή. Τι, πραγματικά όμως, θα καταφέρουμε έτσι; Απλά, θα ενδυναμώσουμε ακόμα περισσότερο τα κλειστά πολιτικά ‘τζάκια΄ και την ισχύ των διαπλεκόμενων ΜΜΕ. Θα κάνουμε ένα κακό πολιτικό σύστημα ακόμα χειρότερο.

Η δική μου πρόταση είναι εντελώς διαφορετική. Περισσότεροι βουλευτές και κυρίως κοντά στους πολίτες. Πως όμως θα μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο; Νομίζω πολύ απλά.

100-300 εκπρόσωποι ανά περιφέρεια (ανάλογα του πληθυσμού της), με τις περιφέρειες να είναι υπεύθυνες για όλα πλην άμυνας, εξωτερικής και νομισματικής πολιτικής.

Δύο κοινοβούλια σε εθνικό επίπεδο. Βουλή αντιπροσώπων με 200 βουλευτές (αναλογικά εκλεγμένους και όχι απαραίτητα μέσω κομμάτων) και συμβούλιο περιφερειών με 4 εκπροσώπους ανά περιφέρεια (52 άτομα). Αρμοδιότητες κυρίως η άμυνα, η εξωτερική και η νομισματική πολιτική.

Όλοι οι παραπάνω πληρώνονται όσο και ένας απλός δημόσιος υπάλληλος (πλην λογικών εξαιρέσεων για έξοδα που δεν μπορούν να αποφευχθούν), με θητείες που δεν μπορούν να ξεπεράσουν τις δύο και, αν αυτό απαιτείται, τις απαραίτητες άδειες από την εργασία τους για όσο διάστημα λείπουν από αυτή.

Φυσικά όλα αυτά θα πρέπει οπωσδήποτε να υποστηρίζονται από λαϊκές συνελεύσεις – όπου το μέγεθος του πολιτικού σώματος το επιτρέπει –  και δημοψηφίσματα πρωτοβουλίας πολιτών σε όλα τα πολιτικά επίπεδα.

Λοιπόν, τι λέτε; Δεν είναι απλό;

Ιεροί τόποι

flag _ small.jpg

Πρόσφατα έτυχε να περάσω έξω από το Δίστομο και στην επιστροφή μου προς Αθήνα αποφάσισα να δω την πολύ μικρή αυτή πόλη. Επισκέφτηκα το αρχαιολογικό της μουσείο και εκεί συνειδητοποίησα την μεγάλη ιστορία του τόπου. Φεύγοντας ρώτησα την πολύ ευγενική υπάλληλο τι είναι ο λόφος που δεσπόζει στην είσοδο της πόλης με την σημαία να κυματίζει ψηλά, μέσα  στο μοναδικά εκτυφλωτικό φως του ελληνικού ουρανού. Και μου εξήγησε. Συνέχεια

Η ποιότητα μίας δημοκρατίας (III)

1.Morlino2.jpg

Το τρίτο και τελευταίο μέρος μίας εισαγωγής στην ενδιαφέρουσα θεωρία σχετικά με την δημοκρατική ποιότητα των Morlino και Diamond. Μπορείτε να δείτε τα προηγούμενα δύο μέρη εδώ και εδώ. Συνέχεια

Τα δημοψηφίσματα στην Ευρώπη

01-people-vote_affect

Σε ποια κατηγορία βρίσκεται η Ελλάδα όσο αφορά τους θεσμούς της άμεσης δημοκρατίας; Ποιοι είναι πρωταθλητές; Ποιοι είναι απελπισμένοι και ποιοι ουραγοί; Ποιες είναι οι τέσσερις από τις 44 χώρες μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης, οι οποίες μέχρι και το 2001 δεν είχαν πραγματοποιήσει κάποιο εθνικό δημοψήφισμα;

Αυτά και άλλα πολλά και πολύ ενδιαφέροντα στο κείμενο που μετέφρασε και επιμελήθηκε ο Γιώργος Κουτσαντώνης.

Τι είναι μια «ποιοτική» δημοκρατία; (ΙΙ)

2-assessing-the-quality-of-democracy-a-practical-guide-cover

Συνεχίζουμε με το δεύτερο απόσπασμα από το κείμενο των Leonardo Morlino και Larry Diamond σχετικά με την ποιότητα μίας δημοκρατίας.

«Οι παραπάνω ορισμοί της ποιότητας (δείτε την προηγούμενη ανάρτηση) σημαίνουν πως μία ποιοτική δημοκρατία εξασφαλίζει στους πολίτες επαρκή ελευθερία, πολιτική ισότητα και έλεγχο επί των δημόσιων πολιτικών και του πολιτικού προσωπικού, μέσω της θεσμοθετημένης και έννομης λειτουργίας σταθερών θεσμών και ιδρυμάτων. Ένα τέτοιο καθεστώς θα ικανοποιεί τις προσδοκίες των πολιτών όσο αφορά την διακυβέρνηση (ποιότητα σύμφωνα με το αποτέλεσμα), θα επιτρέπει σε πολίτες, οργανώσεις και κοινότητες να απολαμβάνουν εκτενείς ελευθερίες και πολιτική ισότητα (ποιότητα σχετική με το περιεχόμενο) και θα παρέχει ένα γενικό πλαίσιο μέσω του οποίου το σύνολο των πολιτών θα είναι σε θέση να ελέγχει και να κρίνει την απόδοση της κυβέρνησης μέσω μηχανισμών όπως οι εκλογές, ενώ τα κυβερνητικά όργανα και οι κρατικοί λειτουργοί μπορούν να ελέγξουν ο ένας τον άλλο, τόσο νομικά όσο και συνταγματικά (ποιότητα σχετική με την διαδικασία). Συνέχεια